Ik ben er even tussenuit geweest. Bewust. Niet omdat ik niets te zeggen had - integendeel - maar omdat mijn hoofd zoveel te zeggen had dat mijn lichaam dacht: “We gaan hier even de stekker uittrekken, merci.” Dus ik heb even… niet geschreven. Niet gedacht. Of toch geprobeerd. (Spoiler: dat laatste is mij grandioos niet gelukt. ADHD en “niet denken” gaan ongeveer even goed samen als ik en een lege agenda.) Maar ik heb wel iets anders gedaan. Ik heb even… niet geprobeerd te zij

(of: hoe ik mezelf ook dit jaar weer serieus probeer te nemen) Ik had het mij voorgenomen. Zoals elk jaar. Zoals elke ' normale' mens met een planner (of toch een poging tot normaal), een pen in pastelkleuren en een overdosis hoop. 2026 zou anders worden. Rustiger. Gezonder. Meer balans. Minder chaos. En vooral: minder hobby’s . Geen 29 nieuwe deze keer. Hoogstens… 3. Max. (Zeg nooit nooit.) Ik zou werken aan mijn cortisol. Aan mijn vermoeidheid. Aan mijn lijf. Aan mijn

Ik ben even stil geweest hier. Niet omdat ik niets te zeggen had, laat ons eerlijk zijn, mijn hoofd lijkt nog steeds op een browser met 47 open tabbladen, waarvan er minstens 12 beginnen te spelen zonder dat ik weet waar het geluid vandaan komt. Nee. Ik was stil omdat het… te vol was. Te veel ideeën. Te veel plannen. Te veel moeten. En een lichaam dat op een bepaald moment zei: “Zeg, doe gij anders eens normaal?” (Spoiler: dat doe ik niet. Maar ik snap het punt.) “Amai, ji