Ik wil heel graag bijleren. Mijn brein heeft daar andere plannen over.

Vandaag volgde ik een opleiding.

Niet zomaar een opleiding. Een opleiding die ik al superlang wil volgen. Zo eentje waarvoor ik me vrijwillig heb ingeschreven, geld heb betaald en waarvan ik op voorhand dacht: YES. Dit wordt geweldig.

Het onderwerp interesseert me 'Video's maken en monteren met smartphone'. De lesgever is goed. De inhoud is relevant. Ik kan er effectief iets mee. Ik zit daar dus niet tegen mijn zin omdat HR heeft beslist dat we allemaal dringend een cursus Excel voor gevorderden nodig hebben.

Ik WIL hier zijn. Mijn brein helaas: “Leuk voor jou.”

Hallo? Opslagruimte vol.

De eerste uren gaan nog prima.

Interessant! Nieuw! Dopamine!

Mijn brein zit vooraan in de klas met zijn virtuele fluostift alles enthousiast te markeren.

Ohhh, dat is interessant. Dat moet ik onthouden.

Daar kan ik iets mee. Oh! En dat ook.

En wacht, dat linkt aan...

En daar begint het.

Want terwijl de lesgever ondertussen alweer drie slides verder zit, is mijn brein nog een volledige TED Talk aan het geven over iets wat twintig minuten geleden gezegd werd.

Kom terug. Focus. Luisteren.

Nieuwe informatie. Verwerken. Niet afdwalen.

Wacht, wat zei hij nu? Shit.

En ergens halverwege de voormiddag verschijnt dan intern het bericht: OPSLAGRUIMTE VOL.

Wilt u enkele bestanden verwijderen om verder te gaan? Ja graag.

Waar staat die knop?

En dan zijn er ook nog... mensen

Want uiteraard bestaat zo'n opleiding niet alleen uit informatie.

Er zijn ook mensen. Veel mensen.

Die bewegen. Praten. Vragen stellen.

Met stoelen schuiven. Hun drinkbus laten vallen.

Een koekje uit een verpakking halen alsof ze persoonlijk de geluidsinstallatie van Tomorrowland testen.

En mijn brein registreert dat dus allemaal. Niet omdat ik dat wil.

Ik hoef niet te weten dat de vrouw twee rijen achter mij ondertussen haar derde koffie drinkt.

Mijn brein vindt van wel.

Belangrijke informatie, Kim. Opslaan.

Maar de inhoud van slide 37?

Nee. Die gaan we blijkbaar niet bewaren. Prioriteiten.

Middagpauze! Even rust!

HAHAHAHAHA. Nee.

Middagpauze betekent sociaal contact.

En ik vind mensen oprecht interessant. Dat is net het probleem.

Iemand vertelt iets en ik luister. Echt luisteren.

En vervolgens zegt die persoon iets wat mij doet denken aan iets wat ik zelf heb meegemaakt.

En vóór ik het weet: “OH JA! DAT HEB IK OOK!”

Waarna ik mijn volledige eigen verhaal vertel.

Niet omdat ik het gesprek wil kapen. Niet omdat ik denk dat mijn verhaal interessanter is.

Maar omdat mijn brein zegt: KIJK! OVEREENKOMST! WIJ CONNECTEREN!

Het is mijn neurodivergente versie van een vriendschapsarmbandje.

Alleen bestaat het uit een anekdote van zeven minuten met drie zijwegen en ergens onderweg ben ik zelf vergeten wat mijn oorspronkelijke punt was. Gezellig.

Technologie ruikt angst

Ondertussen moet er natuurlijk ook praktisch gewerkt worden.

Laptop open. Programma installeren. App downloaden.

Normale mensen klikken blijkbaar ergens op en vijf minuten later werkt alles.

Mijn computer kijkt naar mij en denkt: Ah. Zij. Nee.

App wil niet installeren. Pc doet iets wat hij gisteren nog nooit heeft gedaan.

Wachtwoord? Geen idee. Inloggen? Welke account?

Verificatiecode naar een toestel dat waarschijnlijk thuis op de keukentafel ligt? Uiteraard.

Iedereen rondom mij is ondertussen rustig aan het oefenen en ik zit naar een foutmelding te kijken alsof we samen relatietherapie nodig hebben.

Wat wil je van mij? Ik probeer echt mijn best te doen.

En toen besloot mijn blouse mee te doen

Alsof mijn zenuwstelsel nog niet voldoende prikkels had verwerkt, vond mijn kleding het tijd voor een bijdrage. PLOP. Knopje van mijn blouse springt kapot.

Natuurlijk niet ergens onderaan. Nee nee.

Daar waar het interessant wordt.

Tadaaaaaaa. 🎉

Mijn borsten vonden blijkbaar dat zij de opleiding ook mochten bijwonen. En rationeel weet ik heus wel dat dit geen wereldramp is. Snel naar de auto, duiken in de koffer vol kleren, (netjes) achtergelaten voor het geval dat.. wel ja, voor dit soort geval dus.

Niemand ligt daar vannacht wakker van. Maar vertel dat eens aan een brein dat ondertussen al 6 uur informatie, geluiden, mensen, sociale interacties, technische problemen en ongeveer 46.000 andere prikkels heeft verwerkt.

SCHAAMTE OVERLOAD.

Heeft iedereen het gezien? Waarschijnlijk niet.

Denk ik er vervolgens nog 37 keer aan? Absoluut.

En dan komt 14 uur

Ah. 14 uur.

Het magische moment waarop mijn hersenen officieel hun kantoor sluiten.

De lesgever praat nog steeds. Ik kijk nog steeds geïnteresseerd. Ik knik zelfs af en toe professioneel. Van buitenaf lijkt alles dus prima.

Binnenin zit een klein mannetje ondertussen de stekker uit mijn prefrontale cortex te trekken.

Concentratie weg. Werkgeheugen weg. Nieuwe informatie verwerken?

HAHA. Er is geen plaats meer.

Ik lees dezelfde zin drie keer. Kijk naar het scherm. Kijk naar de lesgever.

Schrijf iets op. Geen idee wat. Denk aan iets anders.

Kom terug. Waar zijn we?

En plots besef ik: Ik heb hier behoorlijk wat geld voor betaald en mijn brein heeft besloten om na de middag enkel nog fysiek aanwezig te zijn.

Fantastisch.

Maar was de opleiding dan voor niets?

Dat is natuurlijk wat mijn eerste frustratie zegt. Zie je wel. Weer geld uitgegeven. Weer niet alles kunnen volgen. Iedereen kan dit blijkbaar behalve jij.

Maar eigenlijk klopt dat niet. Ik heb vandaag wél dingen geleerd.

Alleen niet op de manier waarop opleidingen meestal worden aangeboden: urenlang luisteren, informatie opnemen, meteen verwerken en liefst ook nog toepassen terwijl er twintig andere mensen rond je zitten.

Mijn brein heeft meer tijd nodig. Niet noodzakelijk om iets te begrijpen, maar wel om alle informatie te sorteren. Dus ik ga straks niet proberen om alles krampachtig te onthouden.

De PowerPoints staan er nog. Mijn notities ook, voor zover ik morgen nog begrijp wat “DIT!!! linken aan dat andere ding!!!” precies betekent.

Ik kan het thuis opnieuw bekijken. Op mijn tempo. Zonder twintig mensen.

Zonder smalltalk. Zonder foutmeldingen.

En bij voorkeur met een blouse waarvan de knopen aantoonbaar bestand zijn tegen enige spanning.

Misschien is dat uiteindelijk ook iets wat ik steeds meer leer over mijn eigen brein: niet alles wat op het moment zelf verloren lijkt, is ook daadwerkelijk verloren.

Soms moet de informatie gewoon eerst even landen.

En soms moet ík eerst even landen.

Morgen dag twee. De laptop gaat opnieuw mee. De PowerPoints staan klaar.

Mijn motivatie is er nog.

En mijn blouse? Die krijgt een veiligheidsspeld.

Ik heb ADHD. Ik ben niet achterlijk. We leren bij. Op onze eigen manier.

Wordt vervolgd... tenzij mijn brein morgen besluit dat het tijd is voor een compleet nieuw probleem.

En laat ons eerlijk zijn: die kans is aanzienlijk.

Met Tics en Talks - bedankt om mee te lezen