Woorden met een hoek af

Vandaag volgde ik een opleiding. Niet zomaar een opleiding. Een opleiding die ik al superlang wil volgen. Zo eentje waarvoor ik me vrijwillig heb ingeschreven, geld heb betaald en waarvan ik op voorhand dacht: YES. Dit wordt geweldig. Het onderwerp interesseert me 'Video's maken en monteren met smartphone'. De lesgever is goed. De inhoud is relevant. Ik kan er effectief iets mee. Ik zit daar dus niet tegen mijn zin omdat HR heeft beslist dat we allemaal dringend een cursus Ex

Gisteren zag ik in een Facebookgroep een post voorbijkomen over de ADHD-tax. En ik dacht: ah ja. Natuurlijk heeft dat een naam. Want blijkbaar ben ik niet gewoon financieel lichtjes incompetent op zeer specifieke momenten. Blijkbaar is dit een ding. De ADHD-tax is geen officiële belasting, de overheid heeft voorlopig nog geen vakje voorzien op onze belastingbrief, maar het is wel het geld dat je doorheen je leven extra uitgeeft omdat je ADHD-brein bepaalde dingen nét iets and

En waarom "maar jij doet dat toch allemaal goed?" misschien wel de meest pijnlijke zin is die je tegen hen kan zeggen. Als ik één euro kreeg voor elke keer dat iemand tegen me zei: "Maar jij bent toch sterk?" ...dan had ik ondertussen een strandhuis gekocht. Met een poetsvrouw. En een tuinman. En iemand die eindelijk eens mijn wasmand leegmaakt. Want dat is het gekke aan hoogfunctionerende vrouwen. Van buitenaf lijken ze alles onder controle te hebben. Ze hebben een carrièr

(of: hoe ik mezelf ook dit jaar weer serieus probeer te nemen) Ik had het mij voorgenomen. Zoals elk jaar. Zoals elke 'normale' mens met een planner (of toch een poging tot normaal), een pen in pastelkleuren en een overdosis hoop. 2026 zou anders worden. Rustiger. Gezonder. Meer balans. Minder chaos. En vooral: minder hobby’s. Geen 29 nieuwe deze keer. Hoogstens… 3. Max. (Zeg nooit nooit.) Ik zou werken aan mijn cortisol. Aan mijn vermoeidheid. Aan mijn lijf. Aan mijn hoo

Ik ben even stil geweest hier. Niet omdat ik niets te zeggen had, laat ons eerlijk zijn, mijn hoofd lijkt nog steeds op een browser met 47 open tabbladen, waarvan er minstens 12 beginnen te spelen zonder dat ik weet waar het geluid vandaan komt. Nee. Ik was stil omdat het… te vol was. Te veel ideeën. Te veel plannen. Te veel moeten. En een lichaam dat op een bepaald moment zei: “Zeg, doe gij anders eens normaal?” (Spoiler: dat doe ik niet. Maar ik snap het punt.) “Amai, jij

Ik las laatst een quote die bleef hangen: “The older I get, the more I realize that ‘finding yourself’ is a myth sold to keep you searching forever.” En ik dacht: halleluja, eindelijk iemand die het snapt. Want serieus? wat is dat toch met die hele hype van “jezelf vinden”? Hoezo vinden? Was ik ergens kwijtgeraakt? In de rekken bij de Colruyt misschien? Tussen de 3+1 gratis zelfhulpboeken over mindfulness en ‘inner peace’? Nee. Ik ben mezelf niet kwijt. Ik ben gewoon onderweg

(Of hoe mijn lief een standbeeld verdient. Of op z’n minst een lintje van verdienste.) Binnenkort zijn we een jaar samen. Een jaar. 365 dagen. 52 weken. 12 maanden. (En minstens 1.204 kleine discussies over wie het laatst het licht heeft laten branden, meestal gestart door me, myself and I) En ik zeg het eerlijk: dit is een blog ten voordele van mijn lief. Niet omdat hij dringend financiële steun nodig heeft, maar emotionele. Want mensen… een relatie met iemand met ADHD én

Ken je dat gevoel? Dat er iets enorm aanwezig is, maar niemand het ziet? Nee, ik heb het niet over die kilo’s die ik weiger als “wintervoorraad” te zien. Ik heb het over de onzichtbare olifant in de kamer - die van neurodiversiteit en andere 'onzichtbare aandoeningen'. Want het blijft toch straf, hé. Als je ADHD, Tourette of een andere neurodivers chique woord zegt, krijg je nog te vaak blikken van: “Ah, dat zit tussen je oren.” of "ik vergeet ook wel eens iets" of .. of… J

Oktober is ADHD Awareness Month. Of zoals ik het noem: de maand waarin we allemaal proberen te onthouden dat het ADHD Awareness Month is... maar onderweg waarschijnlijk worden afgeleid door een stofje, een liedje, of de gedachte “waarom heet het eigenlijk oktober en niet achtober?” Maar goed. Terug naar de essentie. Deze maand wil ik even stilstaan - of toch proberen - bij wat het betekent om te leven met ADHD. En vooral: om er mee te blijven lachen, want eerlijk, anders zi

Of: hoe ADHD en burn-out hand in hand gingen shoppen in mijn leven. Mensen zeggen wel eens: “Rustig aan, pak je tijd.” Mensen vragen me wel eens: “Hoe voelt dat nu, ADHD?” Wel, stel je een browser voor met 236 tabbladen open, waarvan er drie muziek afspelen, eentje stiekem netflix blijkt te zijn, eentje voortdurend pop-ups gooit, en je ondertussen probeert online belastingaangifte te doen. Zo dus. En nu datzelfde brein combineren met een maatschappij die constant roept: “Pres

Ik ben een boek aan het lezen van Mel Robbins: The Let Them Theory. Kort samengevat: als mensen willen oordelen, laat ze. Als mensen hun eigen ding willen doen, laat ze. Als mensen je niet begrijpen, laat ze. Want jij gaat jezelf nooit kunnen bewijzen aan mensen die jou niet wíllen zien. Klinkt heerlijk toch? Laat ze. LET THEM. Laat mensen zichzelf tonen, hun eigen lessen leren, hun mening hebben zonder dat jij je hoeft uit te leggen, recht te praten, te verantwoorden of… wak

ADHD, Tourette en de maandelijkse hormonensamba Wie dacht dat ADHD een “altijd hetzelfde stormpje in je hoofd” is, heeft duidelijk nog nooit de hormonale kalender van een vrouw bekeken. En al helemaal niet die van een vrouw met ADHD én een tikkeltje Tourette. (Ja hallo, jackpot.) Want tegenwoordig lijkt mijn cyclus een soort persoonlijk rampscenario geworden. Een waar zelfs de weerman zich niet aan zou wagen. Van innerlijke orkaan tot sociale black-out: ik krijg per maand n

Of: hoe afwijzingsangst bij ADHD voelt alsof je emotioneel wordt overreden door een vrachtwagen met twijfels. Leven met ADHD: fun, flair en... een kloppend hart in je keel Laten we eerlijk zijn: ADHD heeft zijn voordelen. Ik bedoel, we zijn creatief, zien 74 oplossingen voor elk probleem, hebben altijd een goed verhaal klaar, en kunnen aan een halve blik zien hoe een film eindigt (sorry schat, de butler deed het alweer). We hebben knaldrang, hyperfocus, vibes voor dagen. Maar

Tips en tricks voor ADHD: geweldig! Als je ze niet vergeet... Ken je dat moment? Dat je een post leest of een podcast hoort met dé gouden tip voor ADHD’ers? Zoiets als: “Gewoon een agenda bijhouden.” “Gebruik deze app, die speciaal gemaakt is voor mensen met focusproblemen!” “Schrap suiker, gluten, koffie, licht, lucht en sociale media - en je zult herboren zijn.” “Neem magnesium, zink, visolie, ashwagandha, Lions Mane, 14 andere paddestoelen en twee druppels lavendelolie voo

Of: waarom neurodiversiteit op de werkvloer meer is dan een buzzword met moeilijke woorden. Een podcast, een inzicht, en een halve existentiële crisis voor 10 uur ’s ochtends Deze ochtend luisterde ik, op aanraden van een vriendin, naar de podcast “Typisch anders - hoe neurodiversiteit werkt” van IDEWE, in samenwerking met de geweldige mensen van @Bjièn uit Gent. En amai, ik werd er even stil van. (Dat gebeurt niet vaak, dus je voelt al: het was straf.) De aflevering stelde