Oktober: de maand waarin ons brein nog nét iets harder wiebelt dan anders

Oktober is ADHD Awareness Month.

Of zoals ik het noem: de maand waarin we allemaal proberen te onthouden dat het ADHD Awareness Month is... maar onderweg waarschijnlijk worden afgeleid door een stofje, een liedje, of de gedachte “waarom heet het eigenlijk oktober en niet achtober?”

Maar goed. Terug naar de essentie.

Deze maand wil ik even stilstaan - of toch proberen - bij wat het betekent om te leven met ADHD.

En vooral: om er mee te blijven lachen, want eerlijk, anders zijn we eraan.

Een hoofd als een browser met 142 tabbladen

Leven met ADHD is een fulltime job.

Er staat geen uit-knop op ons hoofd, enkel een pauzeknop die we soms per ongeluk indrukken terwijl we eigenlijk wilden scrollen.

We hebben ideeën.

Veel ideeën.

Zoveel ideeën dat we een heel leger zouden kunnen aansturen… als we niet halverwege vergaten wat het plan was.

We zijn creatief, gepassioneerd, chaotisch georganiseerd (of georganiseerd chaotisch, afhankelijk van de dag).

Maar oh boy, wat is het vermoeiend om jezelf te zijn.

Van die fameuze brainfog, tot het impostersyndroom, tot de RSD (Rejection Sensitive Dysphoria - ofte: het gevoel dat iemand je niet leuk vindt, zelfs al zei die gewoon “goedemorgen” zonder glimlach).

Het is geen hobby, het is een hele beleving.

Een soort mentale pretparkattractie zonder veiligheidsriemen.

Een shout-out naar mijn medestrijders (en hun omgeving)

Dus bij deze:

Een dikke proficiat aan al mijn fellow ADHD’ers.

Aan iedereen die elke dag probeert te functioneren met een brein dat soms meer wegheeft van een flipperkast dan van een besturingssysteem.

En minstens evenveel applaus voor onze omgeving.

Voor de partners die “ik ben bijna klaar” horen, en weten dat dat nog een kwartier, twee kledingwissels en drie mentale omwegen betekent.

Voor de collega’s die geduldig luisteren terwijl wij van onderwerp veranderen alsof het een sport is.

Voor de vrienden die onze ‘ghosting’ niet persoonlijk nemen, maar weten dat we soms gewoon even… vergeten dat tijd bestaat.

En uiteraard voor mijn lief - want eerlijk, je moet het maar doen: samenleven met een ADHD’er mét Tourette.

Je krijgt er een leven vol verrassingen voor terug, een overvloed aan liefde, en… tja, af en toe een geluidje. Of tien.

De volgende generatie chaos

ADHD is erfelijk.

En in mijn geval: helaas wél doorgegeven.

Mijn oudste dochter kreeg de diagnose ADHD én hoogbegaafdheid.

Een combo waar je een handleiding voor zou willen, maar die er natuurlijk niet is.

En ondanks alle struggles is ze de meest empathische, wijze en veerkrachtige jonge vrouw die ik ken.

Mijn jongste zoon van vier… tja, laat ons zeggen: die heeft het niet van de melkboer.

Hij tettert van zonsopgang tot zonsondergang, springt van stoel naar stoel, en maakt geluidjes die ik niet eens kan beschrijven.

En ja - hij is intens.

Maar hij is ook puur, grappig, en zó vol leven.

Mijn enige hoop?

Dat de wereld hem mag aanvaarden zoals hij is.

Dat scholen, leerkrachten en opvoeders en iedereen in zijn omgeving leren dat “druk zijn” geen synoniem is voor “stout zijn”.

En dat anders denken niet gelijkstaat aan “moeilijk doen”.

Neurodiversiteit is geen trend

Ik ben blij dat ADHD en neurodiversiteit eindelijk meer aandacht krijgen.

Maar soms voelt het nog wrang.

Alsof het een modewoord is, of een excuus.

Nee, we zijn niet “te laat” omdat we nonchalant zijn.

We zijn “te laat” omdat we onderweg drie zijpaden namen, een existentialistische crisis hadden over onze sleutels, en halverwege beslisten dat het tijd was om de keukenkast te herorganiseren.

En neen, het is geen keuze.

We kiezen niet voor een brein dat nooit stilstaat.

We kiezen er wel voor om er het beste van te maken.

Om onze energie om te zetten in creativiteit, onze chaos in verhalen, en onze andersheid in kracht.

🌈 Een ode aan de chaos

Dus in deze ADHD Awareness Month:

Laten we onszelf vieren.

Met al onze tabbladen, zijsporen, hersenmist, hyperfocus en hartelijkheid.

Want eerlijk: de wereld zou verdorie saai zijn zonder ons.

En achter elk hoofd vol chaos, zit een hart dat 200% geeft

ook al vergeet het soms waarom.

Met tics en Talks - dank je om mee te lezen