Goede voornemens, open tabbladen en hormonale sabotage

(of: hoe ik mezelf ook dit jaar weer serieus probeer te nemen)

Ik had het mij voorgenomen.

Zoals elk jaar.

Zoals elke 'normale' mens met een planner (of toch een poging tot normaal), een pen in pastelkleuren en een overdosis hoop.

2026 zou anders worden.

Rustiger.

Gezonder.

Meer balans. Minder chaos.

En vooral: minder hobby’s. Geen 29 nieuwe deze keer. Hoogstens… 3. Max. (Zeg nooit nooit.)

Ik zou werken aan mijn cortisol. Aan mijn vermoeidheid. Aan mijn lijf. Aan mijn hoofd. Aan mezelf.

Wandelen. Gezond eten. Structuur. Grenzen. Ademhalingsoefeningen. Misschien zelfs yoga. (Oké, dat laatste was een leugen, maar het stond wel op de lijst.)

Nieuwe doelen. Nieuwe plannen. Nieuwe ik.

Want als er één ding is dat ik goed kan, dan is het plannen maken om terug gelukkig te worden.

2025 was dus niét mijn jaar.

Niet een beetje niet.

Maar helemaal niet.

En laat ons eerlijk zijn: ik heb al vaker gezegd “dit wordt mijn jaar”, en ik heb daar statistisch gezien nog nooit gelijk in gehad. Maar goed. Hoop sterft laatst. Of eerst. Of ergens onderweg in de Ikea, tussen de kussens en de kaarsen.

Ik start dit jaar in ziekteverlof.

Met evenveel onderzoeken als waarmee ik het vorige jaar eindigde.

Met evenveel vraagtekens.

En met een lichaam dat duidelijk zegt: “Wij doen hier niet meer aan mee.”

ADHD, perimenopauze en de medische Bermuda-driehoek

Ik blijf ervan overtuigd: dit is geen toeval.

De combinatie ADHD + (peri)menopauze is geen kleine voetnoot.

Het is een storm.

Eentje waar nog opvallend weinig artsen een paraplu voor lijken te hebben.

En dat verbaast me.

Want als ADHD tijdens de puberteit piekt - wat intussen wél wetenschappelijk onderbouwd is - hoe moeilijk kan het dan zijn om de link te leggen met de hormonale rollercoaster van de (peri)menopauze?

Blijkbaar: heel moeilijk.

Dus zit ik hier.

Met afspraken bij specialisten.

Met labels als CVS en fibromyalgie.

Met diagnoses die vaag genoeg zijn om niemand echt verantwoordelijkheid te laten nemen.

En met mezelf.

Die zich daar niet zomaar bij neerlegt.

Want ik ben niet goed in “het zal wel dat zijn”.

Ik ben goed in zoeken, vragen stellen, lijstjes maken, plannen uitwerken - tot mijn cortisol opnieuw door het dak gaat omdat… surprise… ook dat geen dopamine oplevert.

Afgevlakt. Dat is het woord.

Mijn emoties voelen momenteel… afgevlakt.

Niet weg.

Maar gedempt.

Alsof iemand de volumeknop van mijn gevoel op “laag” heeft gezet.

Ik wil huilen. Echt.

Ik weet dat het zou helpen.

Liefst in een warm bad, met dramatische muziek en alles erop en eraan.

Maar de tranen? Die leken op.

Opgebruikt.

Alsof mijn lichaam dacht: “Sorry, voorraad is tijdelijk niet beschikbaar.”

Tot vandaag.

Justin Timberlake, een auto en een ugly cry

Ik zat in de auto.

Spotify op.

En plots: Mirrors - Justin Timberlake.

Een nummer dat ik al zo vaak heb opgezet voor mijn dochters.

Omdat de tekst zó hard klopt met hoe ik me over hen voel.

Ik zet het volume wat hoger. (een even getal natuurlijk, aub OCD)

Ik zing mee.

En bam.

Daar waren ze.

De tranen.

Niet subtiel.

Niet elegant.

Maar een volwaardige ugly cry.

Met alles erop en eraan.

De hele rit naar huis bleef het stromen.

Tranen van liefde (ja, cliché, ik weet het).

Tranen van geluk.

Maar ook van verdriet.

En van schuldgevoel.

Omdat ik momenteel niet de mama ben die ik wil zijn.

Omdat ik bang ben om te verliezen wat ik heb.

Omdat ik al zoveel heb verloren.

En toen viel het kwartje. Weer.

Dit.

Dit is mijn dopamine.

Niet die nieuwe hobby.

Niet dat volgende plan.

Niet dat tijdelijke “ik voel me even beter”.

Mijn kinderen.

Mijn dochters: elk op hun eigen manier een spiegel van mij.

Mijn zoontje: die met één blik mijn hele hart doet smelten.

DAT IS HET!

Dat is het gevoel waar ik naar op zoek ben.

Dat is het geluk dat niet in een planner past.

En ja, ik kan nog duizend hobbies starten voor een instant kick.

Maar wat zij mij geven…

dat is van een ander niveau.

Kan iemand dat niet in een pil gieten?

Serieus.

Ik zou ervoor tekenen.

En misschien zou ik dan wat minder doktersafspraken moeten plannen.

Slotvraag

Dus hier zit ik.

Met goede voornemens die alweer onder druk staan.

Met een lijf dat rust vraagt.

Met een hoofd dat blijft zoeken.

En met een hart dat - ondanks alles - nog steeds weet waar het echt om draait.

En ik vraag me af:

Wie voelt zich ook niet gehoord in de zoektocht naar ADHD en (peri)menopauze?

Wie zoekt ook naar erkenning, naar antwoorden, naar tips die verder gaan dan “neem wat rust”?

En hoe doen jullie dat - leven, plannen, voelen - zonder jezelf onderweg kwijt te raken?

Vertel het me.

Echt. 💛

Met tics en Talks - dank je om mee te lezen