Even stil geweest. Niet leeg. Gewoon vol.
- Kim Vander Stuyft
- 19 dec 2025
- 3 minuten om te lezen
Ik ben even stil geweest hier.
Niet omdat ik niets te zeggen had, laat ons eerlijk zijn, mijn hoofd lijkt nog steeds op een browser met 47 open tabbladen, waarvan er minstens 12 beginnen te spelen zonder dat ik weet waar het geluid vandaan komt.
Nee. Ik was stil omdat het… te vol was.
Te veel ideeën.
Te veel plannen.
Te veel moeten.
En een lichaam dat op een bepaald moment zei:
“Zeg, doe gij anders eens normaal?”
(Spoiler: dat doe ik niet. Maar ik snap het punt.)
“Amai, jij doet het toch allemaal hé”
Vandaag kwam ik een vriendin tegen in de winkel. Zo eentje die je al even niet meer gezien hebt, maar die via social media precies toch alles van je weet.
Ze keek me aan en zei:
“Amai Kim, jij doet het toch allemaal hé. Ik zie u overal. Werken, schrijven, kinderen, projecten… hoe dóe je dat?”
En ik glimlachte.
Want ja. Op social media klopt dat plaatje wel een beetje.
Maar social media is ook:
de hoogtepunten
de mooie quotes
de overwinningen
de momenten waarop ik net genoeg energie had om iets te posten
Wat je daar niet ziet:
de dagen dat ik niets gedaan krijg omdat mijn lijf protesteert
de avonden dat ik uitgeput in bed lig en denk: hoe dan?
de momenten waarop mijn hoofd wil, maar mijn lichaam absoluut niet meer mee wil
Waarom posten we dat minder?
Omdat:
Niemand zit te wachten op andermans ellende
En omdat de azijnpissers en misgunners daar vaak nét iets te blij van worden
En eerlijk?
Soms post ik het positieve ook een beetje om mezelf ervan te overtuigen dat het er nog is.
Onzichtbaar is ook écht
De Warmste Week gaat dit jaar over onzichtbare ziektes.
En ja - vink maar aan - ik hoor daar ook bij.
Los van ADHD en Tourette (die al genoeg hun eigen feestje bouwen), ben ik ondertussen ook:
de vermoedelijk-niet-zo-trotse eigenaar van fibromyalgie (diagnose pending, energie alvast zoek)
gezegend met een vijandige baarmoeder die blijkbaar vindt dat hij dringend aandacht nodig heeft en er hoogstwaarschijnlijk binnenkort uitvliegt
emotioneel en lichamelijk ergens rond min tien
hormonen die alle kanten vliegen en mij soms een verschrikkelijk mens maken
Je ziet het niet.
Ik zie er “oké” uit.
Ik functioneer (of toch soms).
Ik lach.
Ik werk.
Maar dat maakt het niet minder echt.
Het is oké om niet oké te zijn
(Echt. Ook voor mij.)
Dit jaar sluit ik af met:
weinig kerstsfeer in mijn hoofd
nog minder energie in mijn lijf
en een depressieve bui die gerust een intercontinentale vlucht verdient
En weet je wat? Dat mag er zijn.
Ik ga dit jaar niet zeggen:
“2026 wordt mijn jaar!”
Dat heb ik al zo vaak gezegd dat het ondertussen een loze belofte is geworden.
Wat ik wél zeg:
2026 wordt het jaar waarin ik aan mezelf blijf werken.
Niet om beter te worden.
Maar om terug gelukkiger te worden.
Zachter.
Milder.
Met minder bewijsdrang.
En meer ademruimte.
Tot dan…
Tot dan neem ik jullie graag nog mee in:
de kleine gelukjes
de lichtpuntjes
de momenten waarop het wél lukt
En ja, ik heb een jaaroverzicht gemaakt op instagram. Met de leukste momenten. De blije fragmenten.
De dingen die me hebben rechtgehouden.
Niet omdat de rest er niet was. Maar omdat ook dát deel van het verhaal verteld mag worden.
💛
Met tics en Talks - dank je om mee te lezen
Opmerkingen