Brein: 220 volt. Lichaam: plat batterij.

Of: hoe ADHD en burn-out hand in hand gingen shoppen in mijn leven. Mensen zeggen wel eens: “Rustig aan, pak je tijd.”

Mensen vragen me wel eens: “Hoe voelt dat nu, ADHD?”

Wel, stel je een browser voor met 236 tabbladen open, waarvan er drie muziek afspelen, eentje stiekem netflix blijkt te zijn, eentje voortdurend pop-ups gooit, en je ondertussen probeert online belastingaangifte te doen. Zo dus.

En nu datzelfde brein combineren met een maatschappij die constant roept: “Presteren! Perfectie! Hoger! Sneller! Beter!”

Voeg er nog een scheut impostersyndroom aan toe (“als ik dit niet perfect doe, ontdekken ze dat ik eigenlijk niks kan”) en een snufje neurodiverse “ik voel ALLES intenser” - en voilà: het perfecte recept voor burn-out à la maison.

Dit overkwam mij, tot mijn lijf zei: “Not today, Kim.”

De dag dat ik stilviel

Ik herinner me dat moment alsof het gisteren was.

Ik zat in de auto, reed ergens tussen afspraak 57 en 58 van die week, en plots… niets.

Alsof mijn lijf gewoon de stekker eruit trok.

Ik zette me aan de kant van de straat, mijn handen aan het stuur, en besefte: ik ben op. Helemaal. Op.

Geen tranen, geen woede, gewoon… leeg.

En wat deed ik? Eén maand rust. En daarna terug verder. Want hallo: zelfstandige, alleenstaande moeder van drie kinderen, dus nee - ik mocht niet op de rem gaan staan.

(Spoiler: dat was misschien niet de slimste strategie.)

Burn-out + neurodiversiteit = cocktail met vuurwerk

Het ding is: mensen met ADHD (en andere vormen van neurodiversiteit) lopen een verhoogd risico op burn-out.

Waarom? Omdat we:

•  Altijd “aan” staan.

•  Moeite hebben om grenzen te zien, laat staan aan te geven.

•  Vaak maskeren om te passen, wat bakken energie kost.

•  Creatief en perfectionistisch zijn - maar daardoor ook altijd méér willen doen.

Kortom: ons brein blijft maar draaien, maar ons lijf kan niet volgen. Het is alsof je een raketmotor in een Lada installeert: spectaculair, maar vroeg of laat ontploft de boel.

Taboe²: neurodiversiteit én burn-out

Vorige week sprak ik een mama die me aansprak over mijn blogs. Ze herkende zichzelf helemaal: ADHD, altijd doordoen, en nu compleet op. En ze zei: “Ik dacht dat ik de enige was.”

En dat raakte me.

Want het taboe is dubbel. Enerzijds rond neurodiversiteit (“stel je niet aan, iedereen is wel eens chaotisch”). Anderzijds rond burn-out (“je bent gewoon moe, neem wat vitamines”).

Maar dit is geen “gewoon moe”. Dit is niet opgelost met een dutje of een magnesiumtablet. Dit is je systeem dat letterlijk uitvalt omdat je er jaren overheen bent gedenderd.

Mijn “wijsheden” (hum hum)

Ik heb geen handleiding (ik raak al in de war met Ikea-instructies), maar wat ik geleerd heb:

• Grenzen stellen is geen luxe, het is overleven. (Ja, ik weet het, makkelijker gezegd dan gedaan.)

• Stoppen is ook een optie. Je hoeft niet eerst halfdood aan de kant van de weg te belanden.

• Rust is niet lui. Rust is opladen. Je gsm steek je toch ook in het stopcontact?

• Praat erover. Hoe meer we dit delen, hoe minder mensen zich “zwak” voelen omdat ze crashen.

En nu?

Ja, ik ken mijn grenzen intussen beter en ik probeer ze te bewaken. Maar eerlijk: sinds die breakdown ben ik nog élke dag moe, zonder een logische reden te vinden. Ik loop nog steeds van onderzoek naar onderzoek alsof ik een abonnementskaart heb bij de specialist. En telkens denk ik: er móét toch meer aan de hand zijn dan alleen ADHD en Tourette. Al vermoed ik dat het vooral die jarenlange marathon-zonder-pauzeknop waren die mijn lichaam genadeloos hebben ingehaald.

En hoe ziet dat er nu uit?

Ik zou je graag het sprookje vertellen dat ik sindsdien een zen-meester ben die elke dag mediteert bij een geurkaars, nipt van kruidenthee en fluistert: “Ommm.”

De realiteit? Ik doe nog steeds te veel, vergeet mijn grenzen, en bestel iets té vaak TakeAway omdat koken gewoon niet altijd in mijn Excel-planning past.

Maar… ik herken de alarmsignalen sneller. Ik weet wanneer mijn brein op rood flikkert en mijn lijf zegt: “Zit. Nu.” En misschien is dat de grootste winst: ik weet dat ik dit niet alleen hoef te dragen.

En dat is ook mijn boodschap naar jou, naar ons allemaal: we hoeven dit écht niet alleen te doen.

Mijn missie (ook hier)

Daarom schrijf ik dit. Omdat burn-out en neurodiversiteit nog te vaak een taboe zijn. Omdat mensen denken dat ze “falen” als hun lichaam stop zegt.

Ik wil tonen dat je mag breken, dat je weer kan rechtstaan, en dat je niet minder waard bent omdat je grenzen hebt.

💬 Dus: wie herkent dit? Wie stond ook al eens aan de kant van de weg, letterlijk of figuurlijk?

En vooral: hoe leren jullie wél op de rem trappen?

Met tics en Talks - dank je om mee te lezen