LET THEM - maar hoe laat je los als je brein een dramaqueen is?

Ik ben een boek aan het lezen van Mel Robbins: The Let Them Theory.

Kort samengevat: als mensen willen oordelen, laat ze. Als mensen hun eigen ding willen doen, laat ze. Als mensen je niet begrijpen, laat ze.

Want jij gaat jezelf nooit kunnen bewijzen aan mensen die jou niet wíllen zien.

Klinkt heerlijk toch? Laat ze. LET THEM.

Laat mensen zichzelf tonen, hun eigen lessen leren, hun mening hebben zonder dat jij je hoeft uit te leggen, recht te praten, te verantwoorden of… wakker te liggen.

Maar ja. Dan komt de realiteit. En mijn brein.

En die twee hebben duidelijk het boek niet gelezen.

Mijn hoofd is geen zenboeddhist. Meer een oververmoeide peuter met suikercrash.

Want hoewel ik 100% akkoord ben met die filosofie van laat los wat je niet kan controleren… zit ik zelf nog elke week tot 3u ’s nachts te herkauwen wat iemand gezegd heeft. Of net niét gezegd. Of hoe hun blik net even anders was.

En dat, beste mensen, is dus exact wat RSD en impostersyndroom met je doet.

Rejection Sensitive Dysphoria = de angst dat je afgewezen wordt, zelfs als er eigenlijk niks aan de hand is.

En als ADHD’er (én Touretter, dank je wel genetische loterij) is dat geen "ik voel me even onzeker", maar eerder een:

"Oh nee, ik ben een afschuwelijk mens en niemand houdt van mij en ik ben gedoemd om te falen, dus laat ik alle sociale contacten even afzeggen en 18 keer mijn leven herbekijken."

Ik weet het. Niet erg zen. Maar wel eerlijk.

En dat ‘anders zijn’? Da’s zelden een applausmoment.

Laat ons ook niet vergeten: van jongs af aan leren we passen in het plaatje.

Niet te luid.

Niet te vreemd.

Niet te gevoelig.

Niet te intens.

En vooral: niet te veel afwijken van wat ‘normaal’ is.

Als je - zoals ik - dan ook nog eens vrouw, neurodivergent, alleenstaande mama van 3 kinderen (van 2 vaders en een donor) én zelfstandig ondernemer bent… dan krijg je het hele oordelen-buffet op je bord.

“Ze zal wel moeilijk zijn.” “Dat kan toch niet stabiel zijn.” “Ze ziet er goed uit, dus ze zal het wel van een man gekregen hebben.” “Of een sugar daddy.”

Spoiler: het enige wat ik ooit kreeg van een man was een Ikea-kast en emotionele schade. Danku.

Wat mensen niét zien?

Ze zien niet de nachten zonder slaap. De weken van 100 uur werken.

De keren dat ik een warm bad nam met mijn laptop op de rand, omdat ik anders mijn deadlines niet haalde.

Ze zien niet dat ik het allemaal alleen deed.

En dat ik elke euro zelf bijeen heb gewerkt - ook die van dat jurkje dat je "precies een beetje overdreven" vindt aan de schoolpoort.

En áls ze het zien? Dan hebben ze daar ook wel weer een mening over. Want:

- Werk je veel? Dan ben je een slechte moeder.

- Werk je weinig? Dan ben je lui.

- Koop je weinig? Dan ben je gierig.

- Koop je veel? Dan ben je waarschijnlijk een golddigger.

- Heb je succes? Dan moet je arrogant zijn.

- Heb je een slechte dag? Dan zie je het allemaal te negatief.

Wat je ook doet: je bent altijd iemands onderwerp van discussie.

Dus wat doen we ermee?

Mel zegt: LET THEM.

Ik zeg: Ik wil dat wel, maar m’n brein laat me nog niet mee.

Want ik ben opgegroeid in een wereld waar ik leerde dat ik me moest aanpassen.

Dat ik ‘geliefd’ werd als ik mijzelf niet was.

Dat ik pas oké was als ik het iedereen naar hun zin maakte.

En ja, ik werk eraan.

Ik wíl loslaten.

Ik wíl mezelf zijn zonder schrik voor afwijzing.

Ik wíl geloven dat ik genoeg ben - zonder dat ik dat elke dag moet bewijzen.

Maar als je me vraagt of ik het al onder de knie heb? Nope.

Ik zit nog ergens tussen de hoofdstukken van The Let Them Theory en How To Stop Crying Because Of A Stomme Opmerking Van Die Ene Persoon.

❤️ Dus, aan iedereen die ook wakker ligt van wat anderen denken:

- Jij mag zijn wie je bent.

- Jij hoeft je niet te verantwoorden.

- En jij mag vandaag nog beslissen om het anders te doen.

Ook als je brein je nog niet helemaal volgt.

Ook als je hart nog wat moet mee genezen.

Ook als je soms toch nog een scheldtirade bedenkt in de douche.

We zijn allemaal onderweg.

En ondertussen:

LET THEM.

EN LET ME.

EN LET YOURSELF.

Laat me weten hoe jij dit doet. Of ook niét doet.

Misschien leren we samen het geheim van een vredig brein.

(Met chocolade. En sarcasme. Liefst allebei.)

Met tics en Talks - dank je om mee te lezen