RSD: het feestbeest dat altijd denkt dat niemand op haar feestje wil komen

Of: hoe afwijzingsangst bij ADHD voelt alsof je emotioneel wordt overreden door een vrachtwagen met twijfels.

Leven met ADHD: fun, flair en... een kloppend hart in je keel

Laten we eerlijk zijn: ADHD heeft zijn voordelen.

Ik bedoel, we zijn creatief, zien 74 oplossingen voor elk probleem, hebben altijd een goed verhaal klaar, en kunnen aan een halve blik zien hoe een film eindigt (sorry schat, de butler deed het alweer).

We hebben knaldrang, hyperfocus, vibes voor dagen.

Maar... dan heb je ook RSD.

Rejection Sensitive Dysphoria.

Klinkt fancy, toch?

In werkelijkheid: het emotionele equivalent van op je blote voeten op een legoblokje trappen.

Niet gewoon ‘gevoelig’ - maar EMO op steroïden

RSD is geen gewoon “oei, ze hebben mijn grap niet geliket”.

Neen, het is: “Ik heb nog geen antwoord op m’n bericht → ik ben vast te opdringerig → ze haten me → iedereen praat over me → ik ga alles verliezen.” In 0.6 seconden.

Als kind dacht ik écht dat niemand mij leuk vond.

Niet omdat ik zo 'speciaal' was,

maar omdat ik geloofde dat iedereen iets van me vond - en dat “iets” was zelden positief.

Ik was de tikkende tijdbom.

De onvoorspelbare, de 'moeilijke', het kind waar volwassenen gefrustreerd op zuchtten.

Zelfs m’n eigen hoofd zuchtte vaak bij mijn bestaan.

En ja, sommige dingen werden me letterlijk gezegd.

"Jij? Jij gaat nooit iets bereiken."

“Zelfs je ouders wilden je niet.”

Cute, hé?

Vrienden maken: moeilijk level

Ik had het lastig met vriendjes maken.

Niet alleen omdat ik soms wat veel was (in volume, ideeën en opinies),

maar ook omdat ik weigeraar was van het lik-op-stuk-vriendinnetje spelen.

Ik wilde niet slijmen. Niet kruipen. niet mee-roddelen.

Dat maakt je als kind niet populair, geloof me.

En dus sloot ik mezelf maar af.

Tot ik ouder werd.

En ontdekte: “Hé, als ik superlief ben en alles doe voor anderen, dan vinden ze me misschien wél oké.”

People-pleasen, mijn nieuwe fulltime job.

En ik deed het goed. Zó goed dat ik vergat wie ik zelf was.

Grenzen?

Die stonden in potlood geschreven. Op nat papier.

Ik weet dat het niet rationeel is - maar mijn brein doet niet aan 'logisch'

Ondertussen heb ik geleerd om mijn grenzen te bewaken.

Ik zeg vaker nee. Ik overvraag mezelf minder.

Maar… rejection sensitive dysphoria blijft zo'n sluipend beestje.

Iemand is stiller?

→ “Wat heb ik fout gedaan?”

Iemand lacht minder hard met mijn mop?

→ “Ze vinden me irritant.”

Geen reactie op een berichtje?

→ “Oké. Alles kapot. Ik ben een lastpost. Mijn hele netwerk brokkelt af.”

En dat is niet gewoon vervelend.

Dat doet fysiek pijn. Echt waar.

Een krop in je keel.

Een steen op je maag.

Tranen die achter je ogen sluimeren, zelfs als je gewoon aan het koken bent.

Tot één ding dat verandert:

📩 Een berichtje.

😊 Een lach.

🫶 Een kleine bevestiging dat het allemaal ‘oké’ is.

En poef - de pijn is weg. Alsof hij er nooit was.

Tot de volgende keer.

Dus waarom vertel ik dit eigenlijk?

Niet om medelijden te vragen. Niet om een sticker “gevoelig type” op mijn voorhoofd te plakken.

Maar omdat niemand het ziet aan de buitenkant.

Want ik lach. Ik werk. Ik functioneer. Ik draag kleedjes met splitten en hakken van 12 cm.

En mensen zeggen: “Jij? Jij komt zo zelfzeker over!”

Ja, aan de buitenkant.

Binnenin zit soms een klein, trillend meisje dat zich afvraagt of iemand haar eigenlijk écht graag heeft.

Wat helpt dan?

- Begrip.

- Geduld.

- Mensen die blijven bevestigen, ook als ze denken dat het overdreven is.

- En af en toe gewoon vragen: “Hey, alles oké?” - en het menen.

En als jij ook RSD hebt…

Dan wil ik je dit zeggen:

Je bent niet raar.

Je overdrijft niet.

Je hoofd is gewoon iets gevoeliger afgesteld. Als een oude radio die net iets té veel zenders opvangt tegelijk.

Maar weet je?

Er is niks mis met voelen.

Zolang je er niet in verdrinkt, maar er ook niet voor wegloopt.

Met liefde,

vanuit mijn piekermolen,

maar met een glitterfilter.

💛

Kim

Met Tics en Talks – dank je om mee te lezen.