ADHD, hormonen & andere drama’s die niet in mijn agenda stonden

ADHD, Tourette en de maandelijkse hormonensamba 

Wie dacht dat ADHD een “altijd hetzelfde stormpje in je hoofd” is, heeft duidelijk nog nooit de hormonale kalender van een vrouw bekeken. En al helemaal niet die van een vrouw met ADHD én een tikkeltje Tourette. (Ja hallo, jackpot.) 

Want tegenwoordig lijkt mijn cyclus een soort persoonlijk rampscenario geworden. Een waar zelfs de weerman zich niet aan zou wagen. Van innerlijke orkaan tot sociale black-out: ik krijg per maand nog net één week waarin ik niet overprikkeld, huilerig of licht crimineel ben in het verkeer. Hoera? 

Week 1 – PMS: Cruella in camouflage 

Het begint steevast met de premenstruele week. Ik noem het graag “de week waarin ik geen mensen wil, maar wel chips, rust en een bunker”. Ik ben dan snel geraakt, extreem emotioneel (denk: huilen om een reclame van kattenvoer) én klaar om elk gesprek te onderbreken met: “ZEGT GE DÁT NU ÉCHT?!” 

Oh, en autorijden? Beter vermijd ik schoolpoorten en rotondes. Want iedereen is traag. Of te snel. Of überhaupt op de baan. 

Week 2 - Menstruatie: Zetel, snot en zelfmedelijden 

En dan: menstruatie. De enige periode waarin mijn ADHD even pauze neemt… omdat mijn lichaam zich compleet uitschakelt. Liefst lig ik dan opgerold met een hotpack op mijn buik, series op autoplay en één hand in de snoepkast. 

Mijn Tourette wordt rustiger, m’n energie zakt, m’n focus... die ligt ergens onder een dekentje te janken. En mijn kinderen weten: “Mama is lief, maar we vragen nu niks. Zelfs geen wifi-code.” 

Week 3 - De Grote Recuperatie 

Men zou denken: menstruatie voorbij = back in the game. Neen hoor. 

Week drie is het hormonale equivalent van een kater. Mentaal én fysiek leeggezogen, met concentratievermogen van een spons. Ik scroll dan 8 keer door mijn to-dolijst om te beseffen dat ik eigenlijk gewoon even niks wil. Of kan. 

En dan plots… is het de enige week waarin ik functioneer zoals een semi-normaal mens. 

Week 4 - De Gouden Week (hou ze goed vast) 

Welkom bij mijn enige *“ik-kan-alles”-week. Ik plan meetings, opruimacties, nieuwe hobby’s en een dieet met chiazaad en magnesium. Mijn kinderen vinden me grappig, mijn vriend vindt me terug sexy (grapje, die vindt dat altijd) en zelfs mijn spiegelbeeld is vriendelijk. 

Het is ook exact de week waarin ik vergeet dat er weer een hormonale storm komt. Want ja, ADHD en cyclisch denken… da’s geen goeie match. 

Maar even serieus: dit is écht een ding 

Niet alles is drama en glitter - sommige dingen zijn ook gewoon keiharde realiteit. Wetenschappelijk is het bewezen dat oestrogeen een positieve invloed heeft op dopamine - en laat dat nu net de neurotransmitter zijn die bij ADHD cruciaal is. 

➡️ Minder oestrogeen = minder dopamine = meer klachten. 

En ja hoor, je raadt het al: oestrogeen piekt nét in de goeie week van de maand. De rest? Tja… chaos. 

Bij vrouwen in de pre-menopauze (hallo daar, 40+) worden die schommelingen nóg grilliger. En dat voel je. Niet alleen in je lijf, maar ook in je hoofd. ADHD-klachten worden sterker. Tourette-tics harder. En focus? Laat ons daar vooral niet op rekenen. 

Wat helpt? Behalve wijn (want ik drink niet)

Eerlijk: ik heb het antwoord ook niet. Ik ben geen dokter. Ik ben gewoon een vrouw met ADHD, Tourette en een agenda vol goeie bedoelingen. Maar wat wél helpt? 

- Praten. (als je een prater bent, not me) 

- Delen. (je kan er altijd een blog over schrijven)

- Niet te streng zijn voor jezelf. 

- En vooral: aanvaarden dat hormonale invloed écht een ding is. 

En als het even tegenzit: zet Grey’s Anatomy op, knuffel je kinderen (of je lief), en herinner jezelf eraan dat ook dit weer voorbijgaat. 

Met stiletto’s in de lucht en een hotpack op de buik - dank je om mee te lezen