ADHD: de afterparty waar ik niet voor gekozen heb

ADHD is een feestje.  Maar het is vaak eentje waar je om 8 uur al moe van bent en nog niet naar huis mag.  En je bent de organisator. Zonder draaiboek. Met kinderen. En een deadline. En een slecht gsm-signaal. 

Ik ben mama. En ik heb ADHD.  

Ik ben manager. En ik heb ADHD.  

Ik ben mens. En ik heb… alles tegelijk.  

Ergens onderweg kreeg ik ook nog eens Tourette mee - de variant zonder scheldwoorden, dus technisch gezien ‘de brave versie’. (kid you not) Maar vergis je niet: de mix van ADHD en OCD (die bij Tourette hoort) maakt dat ik in mijn hoofd een fulltime strijd lever tussen “laat het los, mens” en “zet die schoenen symmetrisch of je sterft.” 

Het is als leven met een engeltje en een duiveltje op mijn schouders:  Het ene wil spontaan naar zee vertrekken zonder zwemgerief. Het andere wil eerst vijftien lijstjes maken en de handdoeken alfabetisch rangschikken.  En dan zijn er nog de drie kinderen die lopen te discussiëren over wie vooraan in de auto mag zitten.  (Het antwoord is: Vecht het zelf uit. Mama staat al nat in het zweet.) 

De tweestrijd in mijn hoofd 

Er zijn dagen dat ik het werk van tien mensen doe. Dat ik een vergadertafel omver spreek, ideeën laat knetteren, knopen doorhak en onderweg nog effe een business plan of 2 opmaak.   En dan zijn er dagen dat ik mijn mailbox open, naar twee e-mails kijk, en mijn brein zegt:  "Weet je wat, laten we vandaag doen alsof we een plant zijn."  Dan staar ik. Geen idee naar wat. Of scroll ik. Of eet ik de snoepkast leeg zonder te proeven, maar wel met het nodige schuldgevoel achteraf.  

Creatief of kapot? Of beide? 

ADHD is dubbel.  Ik ben de moeder die de leukste spelletjes verzint, de zotste knutselideeën bedenkt en met haar kinderen een kampeerplek maakt van de living. (sorry voor mijn lief die elke keer de 2 persoonsmatras terug naar boven moet sleuren)   

Maar ik ben ook de moeder die de kinderen bijna op school afzet zonder boekentas – die natuurlijk weer vergeten is aan de deur. Ik ben de vrouw die sociaal is als een politicus op verkiezingsdag en dan drie dagen haar gsm niet opneemt omdat zelfs een WhatsApp-bericht te veel prikkels geeft. 

En ergens begrijp ik niet dat we in 2025 nog steeds denken dat ADHD er bij vrouwen uitziet als “een beetje verstrooid zijn”. Alsof het geen tsunami kan zijn van interne chaos, schuldgevoel, onderpresteren, overcompenseren en plots hysterisch willen reorganiseren om 2 uur ’s nachts. 

Dus ja... 

Soms ben ik een supermama.  Soms een verwarde plant in een joggingbroek.  Soms een manager met een helder hoofd.  Soms een manager die een Zoom-meeting vergeet terwijl ze in de zetel naar een luchtbubbel staart.  Soms alles op één dag. 

En misschien is dat ook gewoon wat het is:  Leren surfen op een brein dat geen rustpauze kent.  Proberen functioneren in een wereld die ADHD bij vrouwen nog altijd niet begrijpt.  Of erger: het nog altijd weglacht. 

Herken jij dit ook? 

Ben jij ook die vrouw die enerzijds alles aanvoelt en onthoudt, maar je sleutels in de koelkast legt?  Die duizend ideeën heeft, maar geen idee waar haar sokken zijn? Of ook een zak heeft vol enkele sokjes. 

Ik schrijf dit niet om een handleiding te geven. (Dat zou ironisch zijn.)  Ik schrijf dit om even luidop te leven, in de hoop dat jij je misschien minder alleen voelt. 

Met Tics en Talks – dank je om mee te lezen