Eerlijk ouderschap: van knaldrang tot crashlanding (geschreven vanuit bad)

Het leven als alleenstaande moeder met ADHD, Tourette en knaldrang voelt soms alsof je op een raket zit… die per ongeluk richting brandend puin vliegt. Maar allez, we blijven gaan. Want dat is wat we doen, toch? 

Gisteren voelde ik het al aankomen. Zo’n dag die stiekem ‘te veel’ wordt. Die begint met goeie bedoelingen en eindigt met een laptop aan de rand van een bad en een moederbrein in overdrive. 

Want kijk: ik wilde mijn website zo graag online. Dus ik werkte tot laat, ademde motivatie, en negeerde vriendelijk doch hardnekkig mijn lichaam dat al een paar keer “GEEN GOED IDEE” had geroepen. 

Emiel, mijn kleine held van 4, wilde graag bij mama slapen. Lief hè. Behalve als je weet dat hij in zijn slaap beweegt als een dronken ninja turtle.  Ik heb dus de strijd nachtrust vs moederliefde met 1-0 verloren (ik ben de nul). En zoals altijd leer ik er bitter weinig uit, want ik weet: te weinig slaap = code rood bij ADHD & Tourette. Rust nodig. Geen overprikkeling. Geen triggers. Geen… ah shit. 

Zaterdagochtend: go, go, go! 

Ochtend liep nochtans goed. Net op tijd op de tennis voor zijn les (mijn sportiefste prestatie die ochtend was de parking in reverse nemen), daarna gezellig samen ontbijten in de stad. Quality-time. Mijn moederhart gevuld. En mijn impulsaankopen-tik ook, want: kleertjes. 

Dochterlief was een dagje bij papa, dus wij hadden het rijk alleen. Tot... schoolfeest.  En toen herinnerde een mama mij plots dat hij een hemd moest aanhebben voor zijn dansoptreden. Iets wat ik wél had gelezen op Smartschool (denk ik), ergens tussen de 937 andere meldingen door. ADHD en digitale communicatie zijn geen goede combo. Maar dus duidelijk was vergeten. 

Medaille voor Moeder van het Jaar? Check. Geluk bij ongeluk: het goot pijpenstelen en de show werd uitgesteld. Tijd om dat hemd toch nog snel te gaan halen.  En jawel: Mijn zoon heeft gedanst alsof zijn leven ervan afhing. Moeder ontroerd. Brein gekookt. 

Speeltuin en overprikkeling deluxe 

Nog snel afgesproken met diezelfde bevriende mama en haar kids in de speeltuin om de dag af te sluiten. Slim plan: 

1. Kind kan zich uitleven 

2. Ik moet niet koken 

3. Iets lekkers van het menu = mijn beloning 

Thuiskomen = douchen (voor hem), douchen in eigen zweet (voor mij), knuffelen, in bed liggen, nog meer knuffelen, blijven liggen tot hij slaapt en dan: MIJN moment. Een heet bad. Zo heet dat mijn benen eruitzien alsof ze onder een UV-lamp in slaap zijn gevallen. En ja, ik schrijf dit dus letterlijk vanuit dat bad. Leve multitasken met risico op elektrocutie. 

En dan begint de nacht (of toch de avond) 

Ontprikkelen lukt niet met een schakelaar. Mijn brein is geen TikTok-video die je even wegscrollt.  Nee, dat is eerder Netflix met autoplay én ondertitels én drie pop-ups tegelijkertijd. 

Dus ik weet nu al: het wordt een onrustige nacht. Met dromen die meer lijken op thrillers met mij in de hoofdrol. (Dank u, jeugdtrauma’s.) Ik vecht voor mijn leven in m’n slaap en word nat van het zweet wakker, soms met het gevoel dat ik écht iets overwonnen heb. 

Maar weet je? 

Ondanks alles - de chaos, de mist, de overprikkeling, de eeuwige twijfel - ben ik blij.  Blij met wie ik ben geworden. Blij met waar ik sta. Fier op de vrouw die overeind bleef. Fier op de mama die het ‘maar’ doet. Fier op de manager die haar plaats eist, mét tics, mét storm in het hoofd. 

Soms vraag ik me af… wie zou ik zijn als ik geen trauma’s had meegemaakt? Als ik een ‘zondagskind’ was geweest, opgevoed in rust en regelmaat?  Zou ik dan nu een Karen zijn? (Sorry Karen. Niet persoonlijk.) En dan denk ik: ik weet het niet. Maar ik weet wel dat ik deze Kim ben. Niet perfect. Wel écht. En dat is misschien wel het enige wat telt. 

Met Tics en Talks – dank je om mee te lezen.