Het juiste dekseltje voor mijn geblutst potje

Ken je dat gevoel wanneer je een potje uit de kast neemt - eentje dat al een paar keer gevallen is, misschien een beetje gedeukt, misschien met een wiebelend dekseltje, en je dan plots tóch dat ene dekseltje vindt dat perfect past? Niet strak, niet fancy, maar juist goed. Dat was ongeveer hoe ik me voelde vorige week.

Ik was, geheel in mijn natuurlijke ADHD-knaldrang, op zoek gegaan naar vrouwenorganisaties. Want als feministe met een missie (en een toetsenbord), wil ik méér doen dan likes geven en virtuele vuistjes opsteken. Ik wil iets betekenen. Mijn engagement omzetten in actie.

En zo belandde ik bij een vrouwenorganisatie in Leuven. Eentje met échte initiatieven, échte doelen en, zo bleek - échte, warme vrouwen. Ik had een mailtje gestuurd (dat ik drie keer heb herschreven, twee keer bijna niet heb verstuurd en uiteindelijk nét op tijd verstuurde voor mijn impuls het zou overnemen). En jawel hoor, ik werd uitgenodigd op een algemene vergadering. zucht.

Impostersyndroom for the win

De avond naderde en het impostersyndroom maakte zich klaar voor een volledige choreografie in mijn hoofd:

 "Wat ga jij daar doen?"

 "Denk je écht dat je daar tussen past?"

"Al die professoren, artsen, advocaten… en jij met je ADHD, Tourette, en je interimcontractjes."

Maar kijk, ik ging. Met knikkende knieën en een gezonde dosis stresszweet onder mijn oksels.

En weet je wat?

Het. Was. FANTASTISCH.

Geen awkwardness. Geen opgetrokken wenkbrauwen. Alleen warmte. Interesse. Lachen. En zelfs knuffels. (Echte knuffels. Niet van die halfslachtige air-hugs.)

En toch…

Toch hoorde ik die stem weer op de achtergrond toen ik naar huis reed: "Pas je hier wel tussen? Ben je niet te gewoontjes?"

Want tja, trauma’s laten zich niet zomaar in een doosje stoppen. En mijn rugzak weegt soms zwaarder dan ik zelf door heb.

Mijn persoonlijke Mental Coach

Maar toen kwam mijn oudste dochter in actie (mijn mini-coach, al zou ze me met die term een oogrol geven van hier tot in Tokyo). Ze zei:

"Mama, het zit gewoon tussen jouw oren. Jij draagt jouw verleden mee, maar zij hebben je net gezien zoals je nu bent. En dat is genoeg."

BAM. 1-0 voor de dochter.

Ze had gelijk.

Ik was zélf degene met vooroordelen.

Ik was zélf degene die bang was voor oordelen, terwijl er helemaal geen oordeel viel.

En dus, bij deze: ik ga terug. Met opgeheven hoofd en misschien nog een klein hartje, maar vooral met een hart vol goesting.

Want ik wíl me inzetten. Voor vrouwen. Voor kracht. Voor verbinding.

En misschien ben ik wel dat geblutst potje. Maar hey… dit dekseltje? Het past.

Met Tics en Talks – dank je om mee te lezen