HR met een hoek af (en een extra hersenkronkel)

"En, wat doe jij dan precies als HR interim manager?" 

Wel… alles wat met mensen te maken heeft. Behalve ze knuffelen. Tenzij ze dat echt willen. Maar dan wel met toestemming. Want ik ben wél professioneel. Meestal. 

In mensentaal?  Ik help bedrijven bij het vinden van de juiste mensen, het uitschrijven van processen (en vooral: het leesbaar maken ervan), bij het ondersteunen van managers die het noorden kwijt zijn, en bij medewerkers die vastlopen, doorslaan, of gewoon eens een duwtje nodig hebben in hun carrière. 

Kortom: ik werk met mensen. Alle soorten mensen.  Of dat probeer ik toch. Want eerlijk? In 2025 blijkt dat "diversiteit" in veel bedrijven nog altijd een checkbox is. Een marketingtool. Iets voor in de employer branding folder, naast de foto van de pingpongtafel. 

Diversiteit: het stopt vaak bij ‘man of vrouw’ 

We spreken over M/V-verdeling alsof we klaar zijn. We tellen vrouwen in het management alsof dat de eindmeet is.  Maar zelden - echt zélden - hoor ik iemand iets zeggen over neurodiversiteit. Over ADHD, ASS, Tourette, OCD, angststoornissen, of gewoon: mensen die niet standaard functioneren.  Mensen zoals ik dus. 

Ik heb ADHD. En Tourette.  En ja, ik durf er nog steeds niet zelf mee te komen in sollicitatiegesprekken. Niet omdat ik me ervoor schaam.. integendeel. Maar omdat ik weet dat het vaak óf wordt weggelachen (“och ja, ik ben ook zo chaotisch soms”), óf wordt gevreesd (“dat is misschien toch wat veel voor het team”). Terwijl mijn brein exact is wat me creatief, strategisch en snel maakt. Tot ik crash. Want ja, dat gebeurt ook. 

Ik presteer 16 uur of 0. Er zit weinig tussenin. 

Sommige dagen werk ik met een hyperfocus die alleen rivaliseert met raketwetenschappers. Dan knal ik projecten eruit, geef ik advies alsof ik drie keer ben gereïncarneerd als managementgoeroe en vergeet ik te eten. Andere dagen raak ik niet vooruit. Niet omdat ik het niet wil. Maar omdat m’n brein in freeze-modus staat en zelfs mijn veters strikken lijkt op een aflevering van Expeditie Robinson. 

En dan moeten we het nog hebben over de 40-urenweek.  Wie beslist dat, eigenlijk? En waarom lijkt iedereen te vergeten dat niet elk brein op kantoor z’n beste werk levert tussen 9 en 17u? 

Thuiswerk: de redder én de valkuil 

Sinds corona kunnen we thuiswerken. Maar kunnen we het ook begrijpen?  Ja, ik word thuis afgeleid door de wasmachine en een plots dringende behoefte om de keukenkast te herschikken. Maar op kantoor word ik gek van het gezoem van de printer, TL-verlichting en de collega die ademt als een stoomboot. 

Files en lang onderweg zijn maken me prikkelbaarder dan een peuter zonder middagdutje. Mijn advies? Stop met one-size-fits-all. Vraag aan de mensen wat voor hun wat werkt. Kijk naar output, niet naar aanwezigheid. Als iemand in vijf uur doet wat een ander in negen doet, laat die dan ook vijf minuten ademen zonder schuldgevoel. 

En wat dan met ‘erbij horen’? 

Tja. Ik ben niet de standaard collega. Ik praat of heel veel, of helemaal niet.  Ik ben intens, of volledig afwezig. Ik stel véél vragen. Of net geen. Soms kom ik binnen als een storm. Soms verdwijn ik stilletjes in de muur. 

In veel bedrijven is dat lastig.  Niet omdat ik lastig ben, maar omdat je pas ‘past’ als je voorspelbaar bent. Alsof er ergens een handleiding is die zegt hoe een medewerker hoort te zijn.  (Die heb ik trouwens niet gelezen en er is er al zeker geen over mij.) 

Imposter syndrome: mijn vaste schaduw 

ADHD zorgt ook voor een stemmetje in mijn hoofd dat fluistert: "Gij kunt dat eigenlijk niet, hè." Of "het zal niet lang duren voor je door de mand valt". Daarom geloof ik in goede feedback. In ruimte geven. In écht luisteren. Niet alleen als iemand in tranen uitbarst, maar ook wanneer iemand zich net iets stiller terugtrekt in die ene meeting. Of omgekeerd, als iemand extra intens is of heftig reageert. 

HR met een hoek af 

HR is voor mij geen afdeling. Het is een rol in het systeem.  En dat systeem moet menselijker. We zijn geen bonussen, rollen of processen. We zijn mensen. Met ruis, flair, angsten, passies, moeilijkheden, superkrachten en chaos.  Soms in stiletto’s. Soms in een jogging.  Soms luid. Soms onzichtbaar. 

Als HR iets mag zijn in 2025, dan toch hopelijk dit:  Echt. Op maat. En met een beetje marge voor mensen die niet in het doosje passen. 

Met Tics en Talks - dank je om mee te lezen.