Mag ik alsjeblieft mijn rare kantjes houden?

Dit ga ik niet neerschrijven...

Er zijn zo van die momenten waarop je denkt: “Dit ga ik niet neerschrijven, want niemand gelooft het toch.”

En toch zit ik hier. Te typen.

Want ja hoor, het is weer eens gebeurd.

Ik werd deze week aangesproken over mijn blog. Op zich: top! Mensen lezen het - daar doe je het voor, toch?

Maar de toon… die was alsof ik net had toegegeven dat ik een criminele organisatie leid vanuit mijn living.

“Amai, da’s toch wel héél wat jij daar allemaal schrijft…”

Uhu. Bedankt.

Eerlijk is eerlijk (en ook een beetje ongemakkelijk blijkbaar)

Het is inderdaad veel.

Veel gevoel. Veel kwetsbaarheid. Veel chaos. Veel... mij.

Alsof ik een duistere bekentenis had afgelegd in plaats van gewoon mezelf te zijn - inclusief ADHD, Tourette, structuurdrang, slapstickmomenten in de badkamer en zo nu en dan een meltdown op een maandag.

Kortom: het leven. Zoals het is. Maar dan met een sausje eerlijke woorden.

En toen werd het écht interessant. Want mijn - jawel, mannelijke - collega voegde eraan toe:

“Toch een beetje opletten met wat je schrijft, hé. Je weet nooit wie het leest.”

Zucht.

Alsof ik ergens heimelijk vakbonden probeer op te starten via Google Docs.

De angst voor een dekentje

Het toppunt?

Hij vreesde dat mensen - stel je voor - zouden denken dat ik voor flexibel en outputgericht werken ben.

“WAAAAAT?!”

Ja hoor. Daar was hij dan: de Grote Vrees. Dat iemand thuis zou werken in een joggingbroek, onder een dekentje, met Netflix op de achtergrond.

Even ademhalen.

Laat mij dus héél duidelijk zijn:

✅ JA, ik pleit voor flexibiliteit op de werkvloer.

✅ JA, ik geloof in output boven aanwezigheid.

❌ NEE, ik zeg niet dat iedereen de hele dag op z’n zetel moet hangen met ‘Grey’s Anatomy’ op repeat.

Wat ik wél zeg

Laten we een béétje meer vertrouwen tonen in mensen.

Laten we de mens zien achter de jobtitel.

Want newsflash: Niet iedereen floreert van 9 tot 17.

Niet iedereen functioneert onder vijf check-ins per dag en een manager die om de 12 minuten vraagt of je al “dat ene dingetje” gedaan hebt.

En ja, ik schrijf over dingen die niet iedereen even fijn vindt.

Misschien omdat ze niet passen in de klassieke comfortzone van spreadsheets en time tracking.

Maar misschien ook omdat ze gaan over vertrouwen. Over maatwerk. Over echtheid.

2025: Tijd voor moed

We leven in 2025.

En toch voelt het soms nog alsof we verdwaald zijn in een handleiding uit 1987.

Verandering is spannend, zeker als het afwijkt van de norm.

Net zoals “anders zijn” nog altijd gezien wordt als iets dat beter stilgehouden wordt dan benoemd.

Maar neurodiversiteit is geen buzzword. Het is realiteit.

Een verrijking. Een andere manier van kijken, voelen en denken.

Als iemand zoals ik - met m’n kleurrijk hoofd, m’n tics, m’n structuurverslaving én m’n creatieve chaos - zegt: “Hé, dit werkt voor mij”, dan is dat geen aanval op de CEO’s van deze wereld.

Dat is een uitnodiging. Tot gesprek. Tot meer openheid. Tot normalisering.

Want zolang we blijven fluisteren over “anders zijn”, zal het ook nooit gewoon mogen zijn.

Girls girls girls?

En eerlijk? Wat me misschien nog het meest verraste: Dat de opmerking niet alleen van mannen komen.

Ook vrouwen - ja, in 2025! - zeiden dingen als:

“Moet je dat nu allemaal zo delen?”

“Je overdrijft toch een beetje?”

“Ik heb daar zelf nooit last van gehad.”

En dan denk ik:

Wanneer gaan we eens een front vormen?

Wanneer stoppen we met elkaar af te remmen en beginnen we met elkaar te steunen?

Wanneer worden we échte 'girls girls'?

Want eerlijk: er is plaats voor ons allemaal.

Voor de stille denkers, de luide dromers, de neurodiverse chaosmachines, de gevoelige multitaskers.

We hoeven niet allemaal in hetzelfde vakje te passen.

We hoeven alleen maar op elkaars vakjes te durven staan.

Moraal van het verhaal

Dus, lieve collega’s, bazen, managers, lezers:

Ik ga niet “opletten” met wat ik schrijf.

Ik ga schrijven met vuur. Met liefde. Met een hoekje af.

Met ruimte voor kwetsbaarheid, want daar groeit kracht.

Want zolang er mensen zijn die denken dat ‘flexibiliteit’ een scheldwoord is,

dat neurodiversiteit ongemakkelijk is,

en dat eerlijkheid een risico vormt...

Heb ik nog werk te doen.

Met Tics en Talks - dank je om mee te lezen.