Overdressed, overshined, maar nooit over it

ADHD, OCD en een kleedje dat “hallo” zei

Het begon als een doordeweeks shoppinguitstapje:

Kinderen in de opvang → brein vrij → winkel in.

Doel: gewoon even snuisteren, tussen netjes opgehangen kledingstukken (merci voor het respecteren van mijn OCD, lieve winkelstylist), met ruimte in mijn hoofd om me volledig te verliezen in kleurtjes en snits.

En toen hing ze daar! Een oudroze kleed met een split die niet alleen mijn aandacht trok, maar zowaar tegen me fluisterde:

“Pas mij. Nu. Ik wéét dat jij van drama houdt.”

Zeg dan nog maar eens nee. Ik trok het kleed aan…

En jawel: BAM. Ladiecurves on fleek. Mijn Michelinbandjes subtiel gecamoufleerd, mijn zelfbeeld opgepompt als een luchtmatras in juli.

En dan dat stemmetje...

Net op het moment dat ik dacht: “This is it, ik ben een Beyoncé-in-wording”,

sloop dat bekende, irritante stemmetje in mijn hoofd binnen:

“Maar Kim, dit is toch veel te chique voor gewoon door de week?”

“Wanneer ga je dit dragen? Jij hebt drie kinderen, vijf jobs en een lief dat ook af en toe een knuffel wil.”

Ik stond al half richting rek toen een ietwat oudere dame - ik zweer het, een engel in stijlvolle kledij - op me afstapte.

“Meisje, als jij je mooi voelt in dat kleed, draag dat dan op een dinsdag. Of op een woensdag. Of op eender welke dag die eindigt op -dag.”

Girls-girl energy op z’n best. Ik was verkocht. Het kleed ook.

Aangekleed en aangekeken

De dag erna trok ik het kleed aan.

Klaar voor een gewone vrijdag met een uncommon amount of fabulousness.

Maar bij elke stap richting auto, elke meter dichter bij de schoolpoort, voelde ik de twijfel.

“Ga ik nu echt mijn zoon ophalen alsof ik onderweg ben naar een gala?”

En jawel hoor:

“Amai, jij moet nog naar een feest, zeker?” - een mama (lief en zonder bijbedoelingen)

Maar toch.

Boem. De schaamte.

De 1m93 bebaarde hype-man

Ik zat in de auto. Twijfelend. Zou ik terug naar huis rijden? Me omkleden? Casual en onzichtbaar zijn?

Ik belde mijn vriend.

En gelukkig...

Heeft deze grote, bebaarde man met tattoos de ziel van een girls girl.

“Jij ziet er altijd stijlvol uit. En als jij overdressed wil zijn voor stoofvlees met mijn ouders: dan ben jij gewoon fabulous voor de saus.”

Tien complimenten en één bord later wist ik het zeker:

Iedereen heeft een hype-man nodig.

Dus ja, ik draag het. En ja, ik wil dat maatpak.

Vanaf nu draag ik mijn kleedjes, hakken, glittertopjes én zelfvertrouwen.

Zonder excuus, zonder uitleg.

Op dinsdag. Op school. Op kantoor. In de Colruyt.

En dat fuchsia maatpak dat ik al weken stalk op de LinkedIn van @Suzan Alberts?

Komt eraan. Want overdressed is ook gewoon een vorm van zelfzorg.

Met Tics en Talks - dank je om mee te lezen.