Spontaniteit gezocht (en een beetje gevonden in de file)

Ik weet nog goed hoe ik vroeger was. Zo’n kind dat een vreugdedansje deed voor élke reden, of zonder reden. Luidop zingen op straat alsof ik auditie deed voor The Voice. Mopjes uithalen met wie maar wou (of niet wou). Gibberen tot ik buikpijn had, en dan nog eens dubbel liggen omdat iemand anders er ook dubbel van lag.

Ik was spontaan. Een beetje chaotisch, ja. Maar vooral sprankelend. Met pretoogjes en een klein beetje onvoorspelbaarheid die het leven net leuk maakte.

En nu? Nu voel ik me soms eerder een afgebladderde discobal in een TL-verlichte vergaderzaal.

In de pas lopen? Ik struikel liever!

Ik heb door de jaren heen iets verloren. Niet m’n sleutels (die ook vaak), maar mijn spontaniteit. M’n spark. M’n sprankel.

Omdat alles serieus moet. Omdat “doe eens normaal” blijkbaar de nationale leuze is geworden. Omdat mensen sneller hun wenkbrauwen fronsen dan hun mondhoeken optrekken.

Maar wat is normaal eigenlijk?

• 9 to 5 werken (in een open kantoor waar je niks hoort behalve andermans typgeluiden).

• Je bord warm eten op tafel (zonder groenten uit de diepvries, want god verhoede).

• Eén komma drie keer per week seks, liefst op donderdag.

• Familie of Thuis kijken (sorry voor de fans).

• Om 22:00 netjes onder het donsdeken kruipen en "morgen gezond weer op".

  
  

Sorry, maar daar loop ik dus op vast.Ik kán dat niet.En erger nog: ik wil dat niet.

Waar is ze gebleven, die ‘oude Kim’?

Het is niet dat ik niet wil sprankelen. Het is dat ik zo vaak werd afgekapt. Gevoed door jaren van mensen die me "te luid", "te veel", "te vreemd" vonden. Die me vroegen het wat rustiger te doen, wat ‘volwassener’ (Alsof volwassenheid synoniem is voor zuur en grijs.)

En ik, de rebel die ik ben, verzet me daartegen. Maar toch voel ik het: die spark dooft soms. Niet uit mezelf. Maar omdat er rond mij zo weinig aanstekelijk vuur brandt. Omdat mensen met zure monden sneller blazen dan glimlachen. Omdat spontaniteit blijkbaar uit de mode is.

En ja, soms ben ik het beu. Soms voel ik me leeg. Soms mis ik mij.

Maar dan...

...komt ze toch even terug piepen.

Zoals vandaag.

Ik zat in de cinema, met mijn kinderen, en plots begonnen we gek te dansen in de zaal.

Of toen ik deze week in de file zat en mijn eigen privéconcert gaf in de auto. Ramen dicht (of toch bijna), muziek luid, handen in de lucht als een rave op vier wielen.

Iemand keek me aan. Ik voelde me betrapt. Maar ik glimlachte. Want wat als… die persoon ook weer even z’n spark voelde?

Spark it forward

Spontaniteit is als een vonkje. Als je geluk hebt, springt het over.

Dus bij deze: Ik gooi mijn vonk jouw richting uit. Doe er iets mee. Dans. Zing. Lach te luid. Zeg iets geks. Laat de wereld weten dat je leeft.

En als jij ook je spark een beetje kwijt bent? Of je hebt tips om ze terug te vinden?

Drop ze hieronder. Want ik wil terug stralen. Niet alleen. Maar samen met andere vonkjes.

Met Tics en Talks - dank je om mee te lezen.