Trauma met een toefje slagroom (want zelfs stormen verdienen zachtheid)

Vanmorgen stond ik op met goesting. Eindelijk nog eens een dag die vol zat, maar op een goeie manier. Een beetje chaos, wat mama-momenten, werk, en als kers op de taart: een afspraak bij Luc Swinnen – arts, stressspecialist en schrijver van meer boeken dan ik paren gelijke sokken bezit. 

Een tijdje geleden had ik hem gemaild. Zomaar, met weinig verwachtingen. Want zeg nu zelf: iemand die druk in de weer is met burn-outs, management en de helft van Vlaanderen weer op adem leren komen... die heeft geen tijd voor “een Kim met een hoofd vol storm”. 

Maar kijk, blijkbaar wel. Misschien wordt mijn brein wel zijn volgend boek. “Vuurwerk in de Vezels” of zoiets. 

Mijn zenuwstelsel = een feest dat nooit stopt 

Om het wat technisch te zeggen: ik heb een dysfunctie in mijn autonoom zenuwstelsel. Klinkt als iets wat je oploopt na een beet van een zeldzame spin, maar het komt erop neer dat mijn lijf nooit z’n ‘uit-knop’ vindt. Te lang in stressmodus geleefd. Te lang op overleven gestaan. En nu beslist mijn lijf zelf wanneer het "genoeg" is. 

Ik ben dus een soort wandelende cortisolcocktail - waar je niet dronken van wordt, maar wel heel moe. Elke trigger, hoe klein ook, kan me in fight-, freeze- of fuck-it-modus gooien. En hoewel ik meestal gewoon door functioneer, met een glimlach en een flinke dosis zelfrelativering, is er soms dat éne moment dat me toch onderuit haalt. 

Vandaag was zo’n moment 

In de auto, op weg naar mijn gesprek, dacht ik: even een muziekje, hoofd leegmaken. Even LinkedIn checken (ik stond stil, ik zweer het). En toen las ik het: een artikel over een man in Nederland die 31 jonge meisjes heeft misbruikt.  Het raakte me. Hard. Onmiddellijk. 

Misselijkheid. Boosheid. Pijn. Tranen. Geen traag opbouwend gevoel, maar een mokerslag. Een flits terug naar mijn eigen jeugd.  Waar grenzen vloeibaar waren. Waar “nee” blijkbaar onderhandelbaar werd. Waar ik, als kind, nooit écht veilig was. 

Het stopt nooit echt. Maar je leert ermee leven. 

In dat moment in de auto was ik weer even dat kind. Niet de mama met stiletto’s, niet de HR-vrouw, niet de blogger. Gewoon een meisje met tranen die te lang werden ingehouden. En terwijl ik even later in Gent in de praktijk van Luc Swinnen zat, aan de hartcoherentietest hing en volop op mijn ademhaling lette, vroeg hij: “Ervaar je nu stress?”  ... ik lachte.  Tuurlijk, Luc. Ik ben stress. 

Want trauma blijft zitten. In je lijf. In je systeem. In je reflexen. Soms is het een schaduw, soms een storm. Maar ik laat het niet bepalen wie ik alleen maar ben. 

Waarom ik blijf geven 

Weet je wat ik voel in zulke momenten, naast de pijn? (en de instant moordneigingen)  

Een diepe, drukkende drang om iets te doen. Om er te zijn. Voor kinderen. Voor jongeren. Voor wie ook in de knel zit. Of zat. Want niet elk kind groeit op in veiligheid. Niet elke jeugd ruikt naar zonnecrème en boterhammen met choco. 

En dáárom doe ik wat ik doe. Daarom geef ik mijn vrije tijd aan vrijwilligerswerk. Daarom steek ik mijn hart in elk gesprek met een jongere die op zijn tenen leeft. En daarom blijf ik spreken, ook al trilt mijn stem soms. 

Want als ik iets mag doorgeven... 

... dan is het dit:  Niet elk kind krijgt een zachte start. Niet elke volwassene heeft alleen mooie hoofdstukken in hun rugzak. Maar we kunnen wél meehelpen schrijven aan een ander einde. Aan een hoofdstuk met warmte, veiligheid, ruimte, en iemand die zegt: "Ik geloof u." 

Dat is waarom ik dit deel. Niet om te choqueren. Maar om te tonen dat overleven ook uit liefde kan voortkomen. Liefde voor wie je was, wie je nu bent - en wie je wil helpen. 

En jij? Loop jij ook rond met goede bedoelingen en het gevoel dat je iets wil betekenen? Er zijn zoveel organisaties op zoek naar vrijwilligers. Mensen met een hart, geen perfecte planning. 

Geraak je er zelf niet uit of weet je niet waar te beginnen? Je mag me altijd contacteren. Ik deel met plezier mijn ervaring of denk mee met wat bij jou past.   

Met Tics en Talks - dank je om mee te lezen.