Typisch anders (maar vooral: verrassend waardevol)
- 25 jun 2025
- 3 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 3 dagen geleden
Of: waarom neurodiversiteit op de werkvloer meer is dan een buzzword met moeilijke woorden.
Een podcast, een inzicht, en een halve existentiële crisis voor 10 uur ’s ochtends
Deze ochtend luisterde ik, op aanraden van een vriendin, naar de podcast “Typisch anders - hoe neurodiversiteit werkt” van IDEWE, in samenwerking met de geweldige mensen van @Bjièn uit Gent.
En amai, ik werd er even stil van. (Dat gebeurt niet vaak, dus je voelt al: het was straf.)
De aflevering stelde dat naar schatting 20% van de mensen neurodivergent is - ADHD, autisme, Tourette, dyslexie...
En dan hebben we de introverten en andere stille genieën nog niét meegeteld.
En toch, anno 2025,
voelt het nog altijd alsof je moet fluisteren als je zegt: “Ik ben neurodivers.”
Alsof je net biechtte dat je een uiterst besmettelijke ziekte hebt of het laatste stuk taart hebt opgegeten op kantoor.
Maskeren? Ah, dat kan ik als de beste
In de podcast werd iets pijnlijk herkenbaar gezegd:
“Wie door een sollicitatieprocedure komt, is vaak goed in maskeren.”
Helemaal waar.
We worden kampioen in doen alsof:
alsof we niet overprikkeld zijn,
alsof we het saaie vergaderuur boeiend vinden,
alsof we niet merken dat de printer sinds 2009 schuin staat.
En toch… we raken door de procedures heen. Want we hebben geleerd hoe we “gewoon” moeten lijken. Tot we crashen. Of afhaken. Of opgebrand zijn.
Eilandjes zijn voor vakantie, niet voor kantoren
Wat ik ook hoorde in de podcast:
“Werken op een eiland - lees: met z’n allen in één open ruimte - wordt niet aanbevolen voor neurodivergente mensen. (en ja, ook niet voor 'gewone' mensen)"
Euh, ja.
No shit, Sherlock.
Alsof iemand met ADHD, Tourette of prikkelgevoeligheid juicht bij het idee van:
17 mensen die tegelijk bellen
1 collega die luid smekkend noten eet
en een printer die, letterlijk, ademt
Moet nu élke kantoorruimte verbouwd worden? Tuurlijk niet.
Maar kleine aanpassingen kunnen wél een wereld van verschil maken.
Denk aan:
🎧 noise-cancelling headsets
📍 een “niet storen”-bordje
🪑 een flexplek waar je even alleen kan zitten
🌬️ géén Axe-fabriek in de meetingroom aub
Inclusie hoeft niet altijd een verbouwing te zijn - gewoon een beetje aandacht.
Sollicitatiegesprek bij bedrijf X (no worries, ik noem geen namen hoor)
Vorige week had ik een gesprek bij een bedrijf voor een mogelijk toekomstig nieuw HR-project.
Een fijne babbel - warm onthaal, alles erop en eraan.
En toen kwam de vraag:
“Kim, vind je administratie niet te operationeel? Niet wat... saai?”
Ik antwoordde eerlijk:
“Goh nee, met m’n OCD vind ik het net rustgevend om structuur te brengen in chaos. Administratie is mijn pauze in de dag.”
De blikken: 👀 Alsof ik net verteld had dat ik in m’n vrije tijd graag kassabonnen alfabetiseer.
De HR-dame sprong bij en legde uit: “OCD, dat is eigenlijk gewoon dat ze graag alles netjes en in orde heeft.”
Dank u, lieve dame.
Al voelde het toch wat alsof m’n neurodiversiteit even werd gereduceerd tot een label van "perfectionistisch type met een labeltjesmachine".
Ik besloot wijselijk niets meer te zeggen. Niet omdat ik me schaam, maar omdat ik merkte: het gesprek was er nog niet klaar voor.
Maar eigenlijk... wil ik dat dan wel?
En toen kwam de hamvraag:
Wil ik eigenlijk nog wérken voor een bedrijf dat het niet wil begrijpen?
Wil ik constant maskeren? Mezelf kleiner maken? Uitleggen waarom ik de geur van drie verschillende deo’s in één bureau niet aankan?
Of wil ik, net zoals die podcast zo mooi zei, bijdragen omdat mijn brein anders werkt?
Omdat ik creatieve linken zie, foutjes spot in 0.02 seconden (vraag maar aan mijn vriend - ik voorspel films sneller dan hij popcorn kan pakken), en energie krijg van structuur in de storm?
Ik kies voor dat laatste.
Niet omdat ik speciaal ben. Maar omdat ik, net als zovelen, gewoon graag mezelf wil kunnen zijn op het werk.
Zonder fluisteren. Zonder schaamte. Zonder filter.
Dus ja, sensibiliseren mag wat meer...
We hoeven niet alles te hertekenen.
Maar we mogen wél iets meer praten over hoe het beter kan.
Met ruimte. Met humor. Met zachtheid.
En ja, ook met de optie om even alleen te zitten als je buur luidruchtig augurken eet.
📢 Luistertip:
🎧 Typisch Anders – hoe neurodiversiteit werkt
(Of zoals ik het noem: de aflevering die me even op pauze zette én op play tegelijkertijd.)
Met Tics en Talks – dank je om mee te lezen.
Opmerkingen