Druk, drukker, ik – of hoe mijn leven op speed lijkt te staan

De laatste twee maanden waren… hoe zal ik het zeggen… een soort van speedrun door het leven. Zo’n spel waarbij je geen pauzeknop hebt, er altijd minstens drie dingen tegelijk gebeuren, en je achteraf denkt: Was dat wel slim?

Ik heb namelijk in een relatief korte periode:

• Gesolliciteerd voor een vaste job (en niet zomaar eentje - ik wou écht bij het juiste bedrijf landen, dus sollicitatie = halve Olympische discipline).

• Begonnen met het overwegen om te verhuizen (want ja, ik heb mijn huis zelf verbouwd - bloed, zweet, tranen én een baby erbij - maar ik begin het te voelen: ik ben de poetsvrouw, tuinier, klusjesman en hypotheekbetaler in één persoon).

• Mijn innerlijke Marie Kondo losgelaten op jarenlang verzamelde spullen en mijn Bobette de bouwer skills terug bovengehaald om de laatste dingetjes af te werken in huis.

• Grenzen gesteld in mijn persoonlijke leven (en voor wie mij kent: dat is ongeveer even uitzonderlijk als dat ik een week geen cola zero drink).

• Oh ja… en ondertussen gewoon gewerkt, mama geweest, lief geweest, chauffeur gespeeld, en ja… eten op tafel proberen krijgen.

Het huisdilemma

Aan de ene kant: mijn huis is mijn trots. Het is mijn bewijs dat ik als alleenstaande mama toch een baksteen kan veroveren (letterlijk en figuurlijk). Mijn zoontje is hier geboren, mijn kinderen hebben hier gelachen, gehuild, gestoeid en gegroeid. Dit is hun “thuis”.

Aan de andere kant: dat “thuis” is soms ook een werkstraf. Het gras groeit sneller dan mijn geduld, de ramen poetsen zichzelf niet, en ik heb serieus overwogen om de perzikkenboom die ik na 5 jaar pas ontdekte te verkopen op tweedehands. ("Zo goed als nieuw, amper gebruikt")

En eerlijk: het idee om in de stad te wonen, kleiner - dichter bij school, winkels én take-away, voelt plots heel aantrekkelijk.

Grenzen stellen - en waarom dat soms pijn doet

Tussen die verhuisplannen en sollicitaties door moest ik ook pijnlijke beslissingen nemen. Grenzen stellen in mijn nabije omgeving. Klinkt simpel, maar voor iemand die wel kan praten, maar niet altijd assertief genoeg is, is dat groot nieuws.

Na jaren kritiek incasseren heb ik eindelijk gezegd: tot hier en niet verder. Niet leuk, niet makkelijk, en met gevolgen waar ik aan zal moet wennen. Maar ook: ik ben er fier op. Want als je altijd geleerd hebt om te pleasen, is “nee” zeggen bijna topsport. Ja, dat ben ik, of liever: dat WAS ik. The Queen of People-Pleasing.

Ik heb gezegd: “Zo kan het niet meer.” En dat was moeilijk. Moeilijker dan sommige sollicitatievragen.

Het resultaat was pijnlijk. Maar het gaf ook… trots. Want grenzen stellen is niet egoïstisch, het is zelfzorg. Zelfs als je daarna in de zetel zit met rode betraande ogen en denkt: “En nu? Was dit wel slim?”

Impact op hoofd, hart en lijf

Alles samen: nieuwe job, verhuisplannen, emotionele gesprekken zorgt ervoor dat mijn hoofd extra aanvoelt als een browser met 76 tabbladen open.

De tics zijn duidelijker, de vermoeidheid dieper, en mijn OCD wil eigenlijk gewoon dat ik de hele dag het aanrecht poets in plaats van beslissingen te nemen.

Maar… het brengt ook energie. Want er beweegt iets. En beweging is voor mij altijd beter dan stilstaan.

Vraag van de dag:

Ik vraag me soms af: is dit gewoon “het leven” of doe ik iets verkeerd?

Hebben anderen ook dat gevoel dat er altijd tien grote dingen tegelijk spelen? En hoe hou je dat vol zonder elke avond in bed tegen je plafond te praten… of tegen je denkbeeldige psycholoog die nooit terug praat?

En soms moet het huishouden gewoon wijken, ook al huilt mijn OCD bij elke rommelhoek en ik intern een kleine rouwceremonie houd voor mijn ooit-perfecte structuur.

Er zijn dagen dat ik denk: hoe doen andere mensen dit in hemelsnaam? Of is iedereen stiekem even moe, maar zegt niemand het hardop?

Nog twee weken tot vakantie. Halleluja. Dan zet ik mijn telefoon uit, mijn agenda op non-actief, en mezelf misschien ook even. (Just kidding: ik ben de aan-uit schakelaar al lang kwijt, of misschien is die er zelfs nooit geweest.)

Daarna hoop ik dat de verhuisbeslissing wat duidelijker is, mijn nieuwe job startklaar is, mijn grenzen nog fier overeind staan… en dat er nog perziken aan die boom hangen.

📌 Herkenbaar? Hoe combineer jij werk, gezin, grote beslissingen en een beetje jezelf blijven? Deel je tips, of je afhaalmenu’s. Alles is welkom.

Met tics en Talks - dank je om mee te lezen