Geen handleiding gekregen - en toch hier geraakt

Ze zeiden dat ik een vogel voor de kat was.  Ik werd geen kat. Ik werd een leeuwin. 

Mijn verhaal is geen sprookje. Geen succesverhaal in glanspapier. Het is er eentje van vallen, opstaan, vloeken (vanbinnen), vechten, verliezen en vooral: doorgaan.  Alleenstaande mama van vier kinderen, eentje dat niet meer bij me is maar altijd in me leeft. Pleegmama en vrijwilliger voor kinderen die net zo verdwaald zijn als ik ooit was.  

Ik ben HR-interim manager met ADHD. Dat betekent dat ik tegelijk een strategisch beleidsplan uitwerk én panisch mijn gsm zoekt (terwijl ik er gewoon mee aan het bellen ben). Maar ook dat ik heel de wereld rondom mij kan vergeten als ik verzonken ben in gedachten of in hyperfocus zit.  

Ik ben een vrouw met Tourette - zonder de klassieke Hollywood-vloekvariant. Nee, mijn tics zijn subtieler: ik trek eens met mijn schouder, knik wat vreemd, knipoog te pas en te oppas, lijk altijd op weg naar een gevecht met mezelf en met de zwaartekracht (Best charmant eigenlijk, zolang je geen soep naast me zit te eten). Maar hey, zolang alles maar recht ligt – de keukenkastjes dicht zijn en ik 8,7 keer op het knopje van mijn autosleutel kan duwen om 100% zeker te zijn dat hij zeeeeeker vast is, gaat ie lekker.  

Ik groeide op in een tehuis, in een context waar liefde zelden zacht was en vertrouwen vaak een luxeproduct. Alles aan mijn leven had me statistisch gezien ergens op een parking moeten doen eindigen, maar ik koos een andere route. Met veel omwegen, te veel slechte gsm-verbindingen, en minstens zes breakdowns in auto’s zonder airco. Maar ik ben ook degene geworden die anderen opving, die moeders zonder stem een stem gaf, kinderen een veilige plek bood, en vergaderingen binnenwandelde met hakken én overtuiging. 

En last but not least: ik ben een Feministe op stiletto’s. Activiste zonder bordkartonnen slogan, maar mét een stevige mening. En ja, ik praat mannen soms onder tafel. Maar ik zet er graag een stoel naast als ze hun ego durven parkeren. (oepsie) 

Deze blog is mijn plek. Geen perfecte plaatjes, geen filter. Wel verhalen. Echte. Over rouw, liefde, woede, werk, opvoeding, feminisme, veerkracht en chaos.  Niet om te zeggen hoe het moet – ik weet het zelf nog altijd niet. Maar om te tonen hoe het kan. Hoe het mag. Hoe het soms gewoon is: rauw, rommelig, schoon in de chaos. Ik schrijf niet om gelijk te krijgen. Ik schrijf om ruimte te maken in mijn hoofd met 562 tabbladen. Voor mezelf. En misschien ook een beetje voor jou. 

Of je nu moeder bent, vrouw met een rugzak, man met een open geest, professional met twijfels of gewoon iemand die wil weten hoe het is om alles tegelijk te zijn – welkom. Dit is geen blog vol oplossingen.  Het is een plek voor vragen, verhalen, kwetsbaarheid met kloten. 

Dank je om hier te zijn. 

Met Tics en Talks - dank je om mee te lezen.