Vakantie: me-time of moederverraad?

Mission impossible: huis schatproof maken

Voor wie het nog niet wist: een huis “schatproof” maken is géén decoratief klusje. Het is oorlog.

Ik heb weken gesjouwd, geschilderd, opgeruimd en gekuist alsof ik in de finale zat van Extreme Makeover: Home Edition. Het resultaat? De schatter is eindelijk langs geweest en hopelijk vindt hij mijn bloed, zweet en tranen evenveel waard als ik.

En dan… hup, koffers inpakken. Want mijn lief had het lumineuze idee: “Zullen wij eens op vakantie gaan? Gewoon wij twee.”

Kidsfree = hartkramp

Voor de eerste keer in jaren trok ik eropuit zónder kinderen.

Dat is dus niet zomaar een vakantie, dat is een emotionele achtbaan.

Ik weet dat de meningen verdeeld zijn. De ene zegt: “Doe toch niet flauw, je hebt ook recht op me-time.”

De andere zegt: “Je kiest niet voor kinderen om ze dan weg te doen.”

En ik? Ik was altijd team twee. Tot nu. Want eerlijk: mijn batterijen waren op, mijn lief wou wat quality time, en ja… ik ben ook maar een mens die zich soms laat ompraten.

De kinderen waren uiteraard in goede handen: de dochter met papa mee, zoonlief bij familie. Geen vuiltje aan de lucht. Sterker nog: toen ik mijn zoon belde kreeg ik doodleuk te horen: “Mama, bel later terug, ik ben aan het spelen.”

KRAK. Moederhart in duizend stukjes.

Corsica met de teddybeer

Dus daar waren we: mijn lief en ik. Voor de eerste keer in onze relatie 7 dagen, 24/24 samen. Spannend, toch?

En nee, we hebben niet gekibbeld. Ja, het was fijn.

Maar ik geef het toe: tegen het einde had ik toch wel nood aan wat me-time.

En dat is lastig om te zeggen als je lief helemaal in zijn nopjes is met elke minuut die hij je voor zichzelf heeft. Nog moeilijker om toe te geven dat ik na die week ook gewoon blij was om weer thuis te zijn… alleen in mijn groot bed, zonder het zeemzoete geronk naast me. (Sorry liefje. Je blijft top, maar zelfs Beyoncé slaapt soms graag alleen.)

Conclusie: het is zeker voor herhaling vatbaar… maar 1 keer per jaar is meer dan voldoende. Geef mij maar onze snoepweekendjes: kort, intens, en zonder kans op een overkill.

Terug naar de realiteit (en moe, nóg moeër, meest moe)

En dan… back to reality.

Thuis, werken, huishouden, kinderen terug in de plooi. Mijn lichaam voelt ondertussen alsof ik geen vakantie heb gehad. Integendeel: ik ben meer moe dan voordien. Waarschijnlijk de combinatie van Corsicaanse bergen beklimmen, stadjes aflopen én mijn lief zijn “ik moet ALLES gezien hebben”-mentaliteit.

Misschien moet ik het de volgende keer anders aanpakken: een rustvakantie. Ik alleen, drie dagen op hotel, in bed, met Netflix en roomservice. Dat lijkt me pas écht batterijen opladen.

Werk en wachten

Vandaag mijn eerste “werkdag” terug en meteen een hoogtepunt: mijn eerste project bij mijn nieuwe werkgever is binnen! Spannend en ik heb er écht zin in.

Nu alleen nog dat schattingsverslag afwachten waar ik al twee weken ongeduldig op zit te wachten. Misschien haalt dat wat druk van de ketel.

En jij?

Dus ja, dat was mijn vakantie. Moe maar voldaan, met een mix van schuldgevoel en opgeladen batterijen die tegelijk alweer leeg zijn.

💬 Mijn vraag aan jullie: hoe doen jullie dat?

Na een vakantie terugkeren en effectief uitgerust zijn? Of is dat gewoon een mythe, net als een propere auto met kinderen?

Met tics en Talks - dank je om mee te lezen