Woorden met een hoek af

ADHD, OCD en een kleedje dat “hallo” zei Het begon als een doordeweeks shoppinguitstapje: Kinderen in de opvang → brein vrij → winkel in. Doel: gewoon even snuisteren, tussen netjes opgehangen kledingstukken (merci voor het respecteren van mijn OCD, lieve winkelstylist), met ruimte in mijn hoofd om me volledig te verliezen in kleurtjes en snits. En toen hing ze daar! Een oudroze kleed met een split die niet alleen mijn aandacht trok, maar zowaar tegen me fluisterde: “Pas mij.

Dit ga ik niet neerschrijven... Er zijn zo van die momenten waarop je denkt: “Dit ga ik niet neerschrijven, want niemand gelooft het toch.” En toch zit ik hier. Te typen. Want ja hoor, het is weer eens gebeurd. Ik werd deze week aangesproken over mijn blog. Op zich: top! Mensen lezen het - daar doe je het voor, toch? Maar de toon… die was alsof ik net had toegegeven dat ik een criminele organisatie leid vanuit mijn living. “Amai, da’s toch wel héél wat jij daar allemaal schri

Ken je dat gevoel wanneer je een potje uit de kast neemt - eentje dat al een paar keer gevallen is, misschien een beetje gedeukt, misschien met een wiebelend dekseltje, en je dan plots tóch dat ene dekseltje vindt dat perfect past? Niet strak, niet fancy, maar juist goed. Dat was ongeveer hoe ik me voelde vorige week. Ik was, geheel in mijn natuurlijke ADHD-knaldrang, op zoek gegaan naar vrouwenorganisaties. Want als feministe met een missie (en een toetsenbord), wil ik méér

Ik weet nog goed hoe ik vroeger was. Zo’n kind dat een vreugdedansje deed voor élke reden, of zonder reden. Luidop zingen op straat alsof ik auditie deed voor The Voice. Mopjes uithalen met wie maar wou (of niet wou). Gibberen tot ik buikpijn had, en dan nog eens dubbel liggen omdat iemand anders er ook dubbel van lag. Ik was spontaan. Een beetje chaotisch, ja. Maar vooral sprankelend. Met pretoogjes en een klein beetje onvoorspelbaarheid die het leven net leuk maakte. En nu?

Vanmorgen stond ik op met goesting. Eindelijk nog eens een dag die vol zat, maar op een goeie manier. Een beetje chaos, wat mama-momenten, werk, en als kers op de taart: een afspraak bij Luc Swinnen – arts, stressspecialist en schrijver van meer boeken dan ik paren gelijke sokken bezit. Een tijdje geleden had ik hem gemaild. Zomaar, met weinig verwachtingen. Want zeg nu zelf: iemand die druk in de weer is met burn-outs, management en de helft van Vlaanderen weer op adem lere

Het leven als alleenstaande moeder met ADHD, Tourette en knaldrang voelt soms alsof je op een raket zit… die per ongeluk richting brandend puin vliegt. Maar allez, we blijven gaan. Want dat is wat we doen, toch? Gisteren voelde ik het al aankomen. Zo’n dag die stiekem ‘te veel’ wordt. Die begint met goeie bedoelingen en eindigt met een laptop aan de rand van een bad en een moederbrein in overdrive. Want kijk: ik wilde mijn website zo graag online. Dus ik werkte tot laat,

"En, wat doe jij dan precies als HR interim manager?" Wel… alles wat met mensen te maken heeft. Behalve ze knuffelen. Tenzij ze dat echt willen. Maar dan wel met toestemming. Want ik ben wél professioneel. Meestal. In mensentaal? Ik help bedrijven bij het vinden van de juiste mensen, het uitschrijven van processen (en vooral: het leesbaar maken ervan), bij het ondersteunen van managers die het noorden kwijt zijn, en bij medewerkers die vastlopen, doorslaan, of gewoon eens

ADHD is een feestje. Maar het is vaak eentje waar je om 8 uur al moe van bent en nog niet naar huis mag. En je bent de organisator. Zonder draaiboek. Met kinderen. En een deadline. En een slecht gsm-signaal. Ik ben mama. En ik heb ADHD. Ik ben manager. En ik heb ADHD. Ik ben mens. En ik heb… alles tegelijk. Ergens onderweg kreeg ik ook nog eens Tourette mee - de variant zonder scheldwoorden, dus technisch gezien ‘de brave versie’. (kid you not) Maar vergis je niet: d

Ze zeiden dat ik een vogel voor de kat was. Ik werd geen kat. Ik werd een leeuwin. Mijn verhaal is geen sprookje. Geen succesverhaal in glanspapier. Het is er eentje van vallen, opstaan, vloeken (vanbinnen), vechten, verliezen en vooral: doorgaan. Alleenstaande mama van vier kinderen, eentje dat niet meer bij me is maar altijd in me leeft. Pleegmama en vrijwilliger voor kinderen die net zo verdwaald zijn als ik ooit was. Ik ben HR-interim manager met ADHD. Dat betekent d